n məni belə qəbul etmək istəmədin və ya edə bilmədin. Bu nə o qızla, nə də sənin sevginə inanmağımla bağlı deyil, bu mənim özümə olan hörmətimdən yaranan problemdi. Mən bir ömürü səninlə "görəsən o məndən utanır? Peşman deyilki? Bezməyibki?" suallarından əziyyət çəkərək yaşaya bilmərəm. Yəni sən nə etsəndə, artıq biz əsla bir yerdə ola bilmərik. Məni anlamağa çalış. Mən səni bağışlamışam, sən məni bağışla...

Aydın eşitdiyi sözlərdən donub qalmışdı. Əslində hər şeyin düşündüyündən daha ciddi olduğunu anladı. Yasəmənin sadəcə qısqanclıqdan, ona xəyanət edildiyini düşündüyündən belə etdiyini zənn edirdi, amma Yasəmənin incikliyi daha dərin imiş. Bir anlıq nə deyəcəyini bilmədi. Düşündü: "bir ömür Yasəmənlə keçirsəm peşman olmaramki? Yasəmənsiz keçən hər saniyəmə peşmankən, onla keçən günlərimə peşman olmaq..."-bu fikirdən gülümsəyib danışmağa başladı:
-Yasəmən incimə amma, sən biraz səfehsən.
-Nə?!

-Qulaq as gözəlim, mən səni sevirəm. Əgər Aydın Məmmədov birini sevərsə, aldığı hər nəfəsdə artan bir sevgiylə sevər, onun gözlərinə bir dəfə baxmaq üçün ömrünün qalanını fəda edəcək qədər sevər, bir nəfəs qədər yaxınkən toxunmağa qıymayacaq qədər sevər və bir dəfə sevərsə ömrünün sonuna qədər sevər. Bu sözlərimdən sonra belə səninlə həyatımı keçirəcəyimə peşman olacağımı düşünürsənsə biraz yox, çox səfehsən.
-Özünsən səfeh! Yasəmən son sözlərini deyib telefonu söndürdü. Əslində eşitdikləri çox xoşuna gəlmişdi. İçində ümid qığılcımları yandığını hiss edirdi. Özüdə bilmədən gülümsəyərək "axmaq..."-deyə pıçıldadı.

Aydın gülümsəyərək son dəfə Yasəmənə baxıb:
-Səndən əl çəkməyəcəm gözəlim. Məndən əsla qurtula bilməzsən-qışqırıb asta adımlarla küçənin sonundaki maşınına tərəf getməyə başladı.
Yasəmən heyran gözlərlə onun arxasınca baxırdıki Nilufərin səsi onu ayıltdı:
-Jasmin özünə gəl. O getdi.

Yasəmən bu sözlərdən biraz utanıb, sanki heç nə anlamamış kimi Nilufərə baxıb:
-Mən onun arxasınca baxmırdımki, sadəcə küçəniz mənə maraqlı gəldi-deyib çiynini