Bir gün ağsaçlı müdrik qocanın
yanına gözü yaşlı gənc, gözəl bir
qız gəlir:
-Nə edim, mənə məsləhət verin?
Mən həmişə hamıya kömək
etməyə,heç kimi incitməməyə
çalışıram. İnsanlara qarşı çox
xeyirxaham.
Bu qədər səmimi və mehriban
olmağıma baxmayaraq, hörmət və
minnətdarlıq əvəzinə çox vaxt
qəlbimi qırır, məni incidirlər.
Mənim günahım yoxdur, bu,
ədalətsizlikdir. Ağladacaq qədər
ağrılıdır.
Müdrik qoca gözəl qıza baxdı və
gülümsədi:
-Çılpaq soyun, şəhərin küçələrini belə
lüt gəz.
-Dəli olmusunuz? Belə halda Allah
bilir başıma nə oyun gətirərlər.
Belə olduqda ağsaqqal qapını açdı,
bir güzgü gətirdi, qızın önünə qoydu:
-Bax, görürsən, bu gözəl bədəninlə
insanların qarşısına çılpaq çıxmağa
cəsarət etmirsən.
Nədən çılpaq qəlbinlə yer üzündə
gəzirsən?
Sənin qəlbin bu qapı kimi açıqdır,
hamı ora sərbəst daxil olur.
Sənin qəlbin güzgü kimi əks etdirir.
Sənin xeyirxahlığında öz pis
əməllərinin əksini görənlər səni
alçaltmağa, incitməyə, ləkələməyə
çalışırlar.
Hər adamın cəsarəti çatmır etiraf etsin
ki, kimsə ondan yaxşıdır. Dəyişməyi
bacarmayan belə adamlar düşmənçilik
etməyə üstünlük verir.
-Bəs mən nə edim?
-Gedək, mən sənə öz bağımı
göstərim.
Müdrik adam qızı bağa apararaq dedi:
-Neçə illərdir ki, men bu güllərə,
çiçəklərə su verirəm, qulluq edirəm.
Hələ bir dəfə də olsun onun qönçə
açmağa başladığı anı görməmişəm.
Halbuki, hər gün onların
gözəlliyindən və ətrindən zövq alıram.
Sən də çiçək kimi ol. İnsanların
qarşısında ürəyini tələsmədən, hiss
etdirmədən aç. Diqqət et ki, kim sənə
dost olmağa layiqdir, kim çiçək
sulayan kimi sənin xeyirxahlığına
təkan verir, kim isə ləçəkləri qoparır,
ayaq altında əzir.

Həyatın dözülməz olmaması üçün iki
şeyə alışmaq lazımdır:
Zamanın urduğu Yaralara və
adamların Ədalətsizliyinə....