özüne. Bu 1-2 aylıq sevgi deyil. Bu illerdir içinde böyüyen bir sevgidi. Özüne illerdir "sevmirem" deye yalan demisen. Bir herfin hökmüne boyun eymisen. Amma sevmisen oğlum, ölümüne sevmisen. Boşuna özünü de, o qızı da incitmisen. Amma deyimki o qız da seni sevib, çox sevib, yoxsa senin bu axmaqlıqlarına dözmezdi. İndi ise get arvadının yanına ve o gözünü açanda yanında seni görsün.
Aydın iteatkarlıqla ayağa qalxıb qapıya teref getdi. Birden ayaq saxlayıb arxaya çevrilib gülümseyerek:
-Sağ ol dayı ve haqqlısan, men onu çoxdan sevirem.-deyib

çekmeyecem senden. Emin ol hara getsen ardınca gelecem-deyib başını aşağı saldı.
-Heç kes menden inadkar ola bilmez.
Aydın teeccüble başını qaldırdıqda Yasemenin gülümseyerek ona baxdığını görüb sevinc qarışıq teeccüble dedi:
-Möcüze...
Yasemen ona ağrı verse de, azca gülüb dedi:
-Möcüze deyil. Men 2 saat bundan evvel ayılmışam. Hekim her ehtimala qarşı meni burda saxlayır. Axşama kimi problem olmasa, sabah eve buraxılacam. Anamgil, Nilufer seni çox axtardılar. Gücle eve göndere bilmişem onlar.
Aydın telefonu cibinden çıxaranda söndüyünü gördü. Yandırdıqda gelen mesajlardan 27 zeng, 12 mesaj geldiyini bildi. Telefonu cibine qoyub sanki heç ne olmamış kimi davranıb dedi:
-Demeli 2 saat evvel ayılmısan. Buna sevindim.
Yasemen gülmeyini gücle saxlayıb:
-He. Oyandığımdan beri olanları çox yaxşı xatırlıyıram hemde- deyib gülümseyerek Aydına menalı-menalı baxdı.
Aydın Yasemenin ne demek istediyini anlasa da, sanki heç ne başa düşmemiş kimi davranaraq dedi:
-O qeder de emin olma. Başın berk deydiyi üçün heç olmayan şeyler göre, ya da eşide bilersen.
Yasemen Aydının bu sözlerinden hirslenib:
-He ola biler. Halımda pisdi, özümü bir 'öküz'le toqquşmuş kimi hiss edirem.-deyib esebilikle gözünü süzdürüb üzünü çevirdi. Öz-özüne "axmaq, sefeh, inadkar keçi..."-deye pıçıldayırdı ki, Aydının onu qucaqladığını hiss edib üzünü çevirdikde çarpayının kenarında uzandığını gördü. İçinde buna gülse de, süni esebilikle qaşlarını