kimi davrandım. Hem ondan zehlem gedir deye, sındırmaq istedim.
Aydın yüngülce başını yelleyib:
-Behaneler uydurma. Sen menim Yasemenim kimi davrandın. Ne qeder inkar etsende meni sevdiyini bilirem-deyib bic-bic gülümsedi.
Yasemen biraz tutulsada inadkarlığından el çekmeyib, esebi şekilde:
-Pah! Bu hardan ağlına gelib bilmirem. Men seni sevmirem! Bu boş xeyallardan el çek!-deyib üzünü çevirdi.
Aydın Yasemenin bu inadkarlığına üreyinde gülüb, elerini cibine qoyub vecsizce çiynini çekib:
-Menden ferqli olaraq yalan demeyi heç bacarmırsan. Eybi yox, men senin bu inadını qıraram gözelim-deyib arxasını dönüb asta addımlarla getdi. Birden celd arxaya çevrilib gözlediyi kimi

Yasemenin arxasınca baxdığını görüb, gülümseyerek göz vurub yoluna devam etdi...

Ferid parkda
oturacaqda eyleşib Niluferi gözleyirdi... Eslinde her şey Yasemenin ad gününde Niluferin Feride sert davranması ile başlamışdı. Her bir oğlan kimi, Ferid de "elde olunmazı" axtarırdı ve Niluferi o hereketinden tapdığını anlamışdın. Hemin günden sonra Niluferden el çekmedi. 1 aydan çox arxasıyca süründükden ve bol-bol zerbe aldıqdan sonra Niluferi fikrinin ciddi olduğuna inandıra bilmişdi. Amma elaqelerini ikiside dostlarından gizletmeye qerar vermişdiler. Çünki Yasemenle Aydın tez-tez dalaşırdı ve onlarda öz dostunun terefini saxlayırdı. İki sevgili evezine, Aydınla Yasemenin dostu kimi tereflerini saxlamaq daha asand idi. Lakin onlarının bu "gizli eşqini" Yasemenle Aydın çoxdan anlamışdı...
Ferid uzaqdan Niluferin geldiyini görüb ayağa qalxıb ona teref getdi. Elini tutub gülümseyere:
-Necesen sevgilim?-deyib yanağından öpmek isteyirdiki Nilufer onu eliyle saxlayıb qaşlarını çataraq dedi:
-Ey, heddini bil
Ferid yazıq-yazıq ona baxıb:
-Yaxşı-deyib pıçıldadı:
-ALLAHım neydi menim günahım.
Nilufer onun bu sözüne gülümseyib:
-Oğlan olaraq dünyaya gelmen-deyib, birden ciddileşib elave etdi:
-Neyse, biz bura o inadkarları barışdırmaq üçün gelmişik, ALLAHa üsyan etmek üçün yox. Tecili nese