Adım Denizdir…İndi 24 yaşım var…Hadiselere hardan baslayacağımı bilmirem.Belkede evvelden başlasam daha yaxsi olar. He en düzgünü budur. Biz uzun iller Moskvada yasamışıq..Men onuncu sinifi bitirende anam Türkan atam Servan ve men hemişelik Bakıya qayıtdıq...Men tek uşaq olduğumçun erköyün idim...Şıltak-şen qız idim...Uzun düz saçlı qarabuğdayı bir qizam..Qeribediki ne atama ne de anama benzeyirdim...Yeni nedese oxşarlıq olmalıdı valideynle övlaq arasında amma men ele bil başqa adamların qızı idim...Bunu anamdan soruşanda bele cavab veriridi
- menim qizim olmaq istemirsen ?Gözleri dolurdu...Sebebini bilirdim amma men anama bagli oldugumu,neyinse bizi birleşdirdiyini hiss edirdim... Bir gün anam telefonla kimlese ağlıya-ağlıya danışırdı...Hansısa İlkinden, Zeynebden danışırdılar..Anam telefonu yere qoyandan sonra meni çağırdı.
-Deniz sen böyük qizsan artıq her şeyi bilmeyinin vaxtı gelib...
-Neyi ana? Men neyi bilmeliyem?
-Senin esl anan menim bacımdı,Zeynebdi..O, ailemizin mecburiyyeti ile dayimız oğlu ile aile heyati qurdu.Bu evlilikden qardasin ve sen dünyaya geldi..Amma Zeyneb atana öyreşe bilmedi,çünki öz istediyi varmiş.Sen anadan olandan bir nece ay sora baxım facieli şekilde intihar etdi...Özünü yandirdi...Anam artiq ağlayırdı..
-Ana sen ne danışırsan?-çaşıb qalmışdım..Qeyri-ixtiyari bir sual verdim
-Sebeb?
-Zeynebin sevdiyi insan o aile qurandan sonra qeherden ve fikirden xestelik tapır ve dunyasin deyişir...Bu xeberi esiden bacım da bu cur facieli sekilde intihar edir...Bu hadise iki aile arasında böyük düşmançılıq yaradır...Biz 2 bacı bir qardaşıq...Zeyneb vefat edende men 19 yasındaydım...Böyükler bele qerara gelirler ki men onun yerine gelin gedim...Bu dehsetli bir şeydi...Anamın artiq göz yaşların saxlaya bilmirdi..İnsan nece bacisinin evine gelin köçer axı? Men buna razi olmadım ve sevdiyim insanla qoşulub qaçdım...Zamanla barişiq oldu...Süsen nenen seni atangilden almaq isteyirdi , atangil buna razi olmasalarda sonda anasız qız böyütmek

[1] 2 3 >>