çətindir deye razi oldular.Nənənin sözündən heç kim çıxa bilməz bilirsən...Onun fikri səni ozü böyüdüb Əziz dayının oğlu Kamrana vermək idi...Ele şirin uşaq idin ki səndən ayrıla bilmirdim balaca qızım..Buna görədə Sərvanla danışdıq ki,sən bizim qızımız olasan...Nənənə dedimki, "Bu usaqlar bir yerde boyuseler sonra ailə qurmayacaqlar..Dənizi mənə verin. O mənim qızım olsun”. Sözlərim nənənin beyninə batdı..Razılıq verdı..Beləliklə sən mənim qızım oldun və biz Moskvaya köçdük.
-Ana mən sənin qızınam-deyib onu bərk qucaqladım ikimizdə ağlayırdıq..Türkanla Sərvanın usaqlari olmamışdı, mən onlarin yeganə övladı olduşdum...Onlar mənə həqiqətən ata və ana oldular...Bilmirəm bəlkədə oz ovladlari olsaydi belə olardimi?
-qızım sənin bir qardaşın var İlkin səndən iki yaş böyükdü...O atangildə qaldı...Atan indi Ukraynada yasayır,az-az gəlir bakıya amma qardaşın burdadı...Onu bibin böyütdü...Biz nənəndən gizlin əlaqə saxlayırdıq bibinlə...Nənən bilsə heç yaxsi olmazdı..Amma indi qardasin səni tanımaq istəyir eləcədə bütün ata qohumların...
-ana mənə vaxt verin .
-yaxşı mənim ağıllı balam.
Anamın mənə dediyi həqiqıtlər əslində mənim həyatımı dəyişmirdi bunu anlayırdım mən yenədə onların qızı olaraq qalırdım...Bəs İlkin ?Görəsən qardaşım necə biridi? Aradan iki həftə keçmişdi...Bu müddət ərzində anam bu söhbəti birdə açmadı..Mən qərar vermışdım qohumlarımla görüşəcəkdim.Bunu anama və atama deyəndə onlar sevindi amma atamin üzündə qeribə narahatçılıq vardı...
-ata mən sizin qızınızam bunu hec kimdəyişə bilməz həmişədə sızın qızınız olaraq qalacam..
Atam məni qucaqlayıb alnımı öpdü
-əltətdə sərçəcik-deyib gülümsündü...Atam məni həmişə sərçəcik deyə əzizləyərdi.
İlkin mənə oxşayırdı yada mən ona...hər nə isə biz ikimizdə bi-birimizə oxşayırdıq...Qohumlarım məni elə mehriban qarşıladı ki sanki mən illərlə onlarla olmuşam...Hələ bibim Çimnaz..Bütün qohumlarla tanış olmuşdum.Ancaq Sabir əmim və ailəsi qalmışdı..Danışılanlardan belə başa düşdüm ki, onlar gəncədə yaşayır