r ayı gəlmişdi. Mən ikinci Xəzərsə dördüncü kursa başladı. Xəzər üçün çətin il idi. Anamın bizim münasibətimizi bilməsi əslində yaxşı olmuşdu, düzdü tez-tez soruşurdu ki "fikriniz nədi nə vaxta kimi bele davam edəcəksiz?”-amma biz hələ oxuyurduq ikimizdə digər tərəfdən mən ona nəsə eşitdirməyi özümə sığışdırmırdım. Xəzər işləyirdi deyə bəzən həftələrlə görüşə bilmirdik. Ona çox əsəbləşsəmdə, incisəmdə içdən dediyi bir sözünə "Səni sevirəm” hər şeyi unudurdum. Qış sesiyasından sonra Xəzəri daha da az görməyə başladım. Bütün günü işdə ya da kitabxanada olurdu. Buraxılış işini özü yazacaqdı. Telefonla danışmaqlarımız belə azalmışdı. Çox pis olurdum. Bəzən gecələri ağlaya-ağlaya yatırdım. Dözə bilmirdim qərar verdim ki, Xəzərə niyə belə etdiyini soruşam. O sanki mənim hislərimi məndən əvvəl hiss edirdi...
-Dəniz gəl sabah görüşək sənə sözüm var. Bu sözü kimə desən şübhə düşər içinə. Mənimdə içimə şübhə düşdü. Ayrılıq şübhəsi. Zaman dayanmır deyirlər. Əslində zaman nəyisə gözlədiyimiz vaxt dayanır. Ya da mən elə düşünürəm. Sabah hazırlaşıb Xəzərin dediyi yerə