gelmişdi. Men ikinci Xezerse dördüncü kursa başladı. Xezer üçün çetin il idi. Anamın bizim münasibetimizi bilmesi eslinde yaxşı olmuşdu, düzdü tez-tez soruşurdu ki "fikriniz nedi ne vaxta kimi bele davam edeceksiz?”-amma biz hele oxuyurduq ikimizde diger terefden men ona nese eşitdirmeyi özüme sığışdırmırdım. Xezer işleyirdi deye bezen heftelerle görüşe bilmirdik. Ona çox esebleşsemde, incisemde içden dediyi bir sözüne "Seni sevirem” her şeyi unudurdum. Qış sesiyasından sonra Xezeri daha da az görmeye başladım. Bütün günü işde ya da kitabxanada olurdu. Buraxılış işini özü yazacaqdı. Telefonla danışmaqlarımız bele azalmışdı. Çox pis olurdum. Bezen geceleri ağlaya-ağlaya yatırdım. Döze bilmirdim qerar verdim ki, Xezere niye bele etdiyini soruşam. O sanki menim hislerimi menden evvel hiss edirdi...
-Deniz gel sabah görüşek sene sözüm var. Bu sözü kime desen şübhe düşer içine. Menimde içime şübhe düşdü. Ayrılıq şübhesi. Zaman dayanmır deyirler. Eslinde zaman neyise gözlediyimiz vaxt dayanır. Ya da men ele düşünürem. Sabah hazırlaşıb Xezerin dediyi yere getdim.

<< 1 2 [3]