-Deniz biz danışmalıyıq. Mümkün olduqca sakit dayanıb onu dinleyirdim. Amma gözlerim dolurdu. Bacarmırdım. İçimde "Dayan Deniz indi yox dayan”-dedikce sanki gözlerim dahada inadla özünü, meni ele verirdi...
-Deniz bilirem uzun müddetdi sene az vaxt ayırdım, senden soyuduğumu düşünürsen bilirem amma bele deyil. Men her sözümün arxasındayam sadece mene biraz zaman lazımdı. Her şeyi yoluna qoyum. Sene yalnız bunu deye bilerem men herbi xidmete gedene kimi bizimkiler size elçi gelecek. Men gedende barmağına üzüyü taxıb gedecem. He birde artıq gelen ilden qiyabi şöbeye keçeceksen. Yoxsa menim orda bütün fikrim sende qalar.
-Ne? Men qiyabi istemirem...
-Sene o qeder söz dedim bu batdı o balaca beynine?
-Yox yeni düzdü sene az vaxt ayırdın öz-özüme küsürdüm, ağlayırdım da amma... Amma men qiyabi oxumayacam...
-Oxuyassan.
-Xezer yazıqam men bütün günü evde sende olmayassan men deli olaram.
-Olmazsan. Men dedim qurtardı. Ne vaxtdan menden sonra söz demeye başlamısan?
Susdum...
Artıq fevral ayı idi. Bu arada İlkin bizim münasibeti öyrenmişdi. Derya ise Xezerin dostu ile sevgili omuşdular. Biz bezen dördümüz birlikde vaxt keçirerdik. 7 aprel Xezergil bize elçiliye gelecekdi. Bütün bu olanlardan bir nenemin xeberi yox idi. Çünki nenem mene yalnız Kamranı layiq görürdü. Kamran dayımoğlu idi. Deyesen bu fikir onunda beynine girmişdi. Hetta bir defe Kamranla bu haqda söhbetimizde olmuşdu.
-Deniz nenemin sözünden çıxmaqla sen düz etmirsen. Nenem birşey bilirki seni onlara vermir...
-Kamran nenem düşünür ki, Zeyneb anamın intiharına atam sebebkardı. Ona göre ata terefimi qebul etmir. Amma men Xezerden ayrılmayacam. Men ayrılsam bele Xezer menden ayrılmaz. Nenemin sene neler dediyini tam bilmesemde qismen bilirem. Bu olmayacaq işdi... Bu söhbetimizden sonra Kamran bir müddet menimle qarşılaşmamağa çalışdı. Sonra ise Moskvaya getdi. Elçiliye iki gün qalmış anamgil neneme her şeyi danışdılar. Nenemin cavabın eslinde hamımız bilirdik. Gözlediyimizden daha keskin reaksiya

[1] 2 3 >>