a varsan...
-Xəzər mən sənə. Əlini dodağıma toxundurub
-Şşşşşş... Mən ayın 3-ü gedirəm. Məni gözləyəssən. Bu sözü hökmlə dedi. Mən dolmuş gözlərimlə üzünə baxıb "hə” mənasında başımı hərəkət etdirdim.
-Gələndən sonra sənin nənənlə özüm hesablaşacam. Görək arvadın dərdi nədi? Bu sözləri mənim gülümsəməmə bəs etmişdi. Toy günündən sonra biz Xəzərlə tez-tez görüşür şəhəri əl-ələ gəzirdik. Bir həftə. O bir həftəni həyatımın ən gözəl günlərindən sayıram. Ayın 3-ü Xəzər hərbi xidmətə getdi. Günlərlə özümə gələ bilmirdim. Əsasən gecələr dəli olurdum. Xəzər gedəndən bir ay sonra zəng vurdu. Elə darıxmışdım ki onunçün. Ağlamamağa çalışırdım amma olmurdu.
-Ağlama dəlim bax fikrim səndə qalacaq yoxsa. Haqlı idi amma özümlə bacarmırdım.
-Neynim ee mən ağlamıram yaşlar özü axır gözümdən. İçimi çəkib yenə ağlamağa başladım.
-Öldürmə məni qurbanın olum. Sən ağlayanda məni öldürürsən. O bacardıqca məni sakitləşdirməyə çalışırdı. Bu onda çox gözəl alınırdı. And içmədən sonra Xəzər daha tez-tez zəng edirdi. Məndə sonuncu zəngindən bu günə kimi nə baş verib hər şeyi ona tez-tez danışırdım. Xəzər gedəndən düz 7 ay keçmişdi. Mən Xəzərin istəyi ilə qiyabi şöbəyə keçdim. Arada Dəryayla görüşürdük. Dərya Xəzərin dostundan ayrılmışdı. Nənəm ağır xəstələnmişdi. Həkimlər ölümünə az qaldığını deyirdilər. Kamranda Moskvadan gəlmişdi. Nənəm Kamranı bütün nəvələrindən üstün tutardı. Kamranda nənəmi çox istəyirdi. Bir gün nənəm məni yanına çağırıb vacib sözü olduğunu