-Dəniz biz danışmalıyıq. Mümkün olduqca sakit dayanıb onu dinləyirdim. Amma gözlərim dolurdu. Bacarmırdım. İçimdə "Dayan Dəniz indi yox dayan”-dedikcə sanki gözlərim dahada inadla özünü, məni ələ verirdi...
-Dəniz bilirəm uzun müddətdi sənə az vaxt ayırdım, səndən soyuduğumu düşünürsən bilirəm amma belə deyil. Mən hər sözümün arxasındayam sadəcə mənə biraz zaman lazımdı. Hər şeyi yoluna qoyum. Sənə yalnız bunu deyə bilərəm mən hərbi xidmətə gedənə kimi bizimkilər sizə elçi gələcək. Mən gedəndə barmağına üzüyü taxıb gedəcəm. Hə birdə artıq gələn ildən qiyabi şöbəyə keçəcəksən. Yoxsa mənim orda bütün fikrim səndə qalar.
-Nə? Mən qiyabi istəmirəm...
-Sənə o qədər söz dedim bu batdı o balaca beyninə?
-Yox yəni düzdü sənə az vaxt ayırdın öz-özümə küsürdüm, ağlayırdım da amma... Amma mən qiyabi oxumayacam...
-Oxuyassan.
-Xəzər yazıqam mən bütün günü evdə səndə olmayassan mən dəli olaram.
-Olmazsan. Mən dedim qurtardı. Nə vaxtdan məndən sonra söz deməyə başlamısan?
Susdum...
Artıq fevral ayı idi. Bu arada İlkin bizim münasibəti öyrənmişdi. Dərya isə Xəzərin dostu ilə sevgili omuşdular. Biz bəzən dördümüz birlikdə vaxt keçirərdik. 7 aprel Xəzərgil bizə elçiliyə gələcəkdi. Bütün bu olanlardan bir nənəmin xəbəri yox idi. Çünki nənəm mənə yalnız Kamranı layiq görürdü. Kamran dayımoğlu idi. Deyəsən bu fikir onunda beyninə girmişdi. Hətta bir dəfə Kamranla bu haqda söhbətimizdə olmuşdu.
-Dəniz nənəmin sözündən çıxmaqla sən düz etmirsən. Nənəm birşey bilirki səni onlara vermir...
-Kamran nənəm düşünür ki, Zeynəb anamın intiharına atam səbəbkardı. Ona görə ata tərəfimi qəbul etmir. Amma mən Xəzərdən ayrılmayacam. Mən ayrılsam belə Xəzər məndən ayrılmaz. Nənəmin sənə nələr dediyini tam bilməsəmdə qismən bilirəm. Bu olmayacaq işdi... Bu söhbətimizdən sonra Kamran bir müddət mənimlə qarşılaşmamağa çalışdı. Sonra isə Moskvaya getdi. Elçiliyə iki gün qalmış anamgil nənəmə hər şeyi danışdılar. Nənəmin cavabın əslində hamımız bilirdik. Gözlədiyimizdən daha kəskin reaksiya