üz çevirmişdi. Günüm ağlamaqla keçirdi. Heç kəsi günahlandırmırdım. Günahlandıra da bilməzdim. Arada Dərya gəlirdi məni güclədə olsa harasa aparırdı. Dərya həqiqətən mənim siyam əkizim idi. Mənlə gülər mənlə ağlardı. Bu il dördüncü kurs idi magistraturaya hazırlaşırdı. Xaricdə oxumaq istəyirdi. Özünə iş də tapmışdı. Mənə də çox deyirdi ki gəl bizim şirkətə imtahan ver keçsən işlə. Kamranla toyumuz nənəmin il mərasimindən sonraya qalmışdı. Başımı nə iləsə qatmalı idim. Yenə bir dəfə Dərya mənə işləmək təklifi edəndə "yaxşı gələcəm sabah”-dedim. İmtahanlardan keçdim və işə qəbul olundum. İşləmək mənə yaxşı təsir etmişdi. İşdən sonra çox vaxt Dəryayla kinoya gedərdik. Yeni gələn bütün filmləri yəqinki ilk izləyənlərdən idik. Bibimlə münasibətlərim qaydasına düşmüşdü elə İlkinlədə. İlkinin qızı olacaqdı adını mənim qoymağımı istəyirdi. Bibim sözarası mənə Xəzərdən də danışardı arada. Xəzər işləyirdi. Bibim deyir mənim işləməyimi öyrənəndə dəli olub. Hətta iş yerimədə gəlib. Biləndəki Dərya da ordadı onda rahatlayıb. Bibimin bu sözləri məndə yeni ümidlər yaratmışdı. Yeni il yaxınlaşırdı. Kamran Moskvadan gəlmişdi. Biz şəhərə çıxmalı idik amma mən onunla tək görüşmək istəmirdim. Ona görə Dərya da bizimlə gələsi oldu. Biz restoranların birində yemək yedik sonra bulvarda gəzməyə başladıq. Dəryayla Kamranın söhbətləri tuturdu. Onlar deyib gülürdülər mənsə sadəcə dinləyirdim. Niyəsə yadıma Xəzər hərbi xidmətə getməzdən əvvəl birlikdə keçirdiyimiz vaxtlar düşdü. Onunla keçən hər saniyəmə kimi xatırlayırdım. Gözlərim dolurdu. Başımı qaldıranda Dəryagil yox idi. Metroyla evə qayıtdım. Mən çatanda anamgil narahat görünürdülər...
-Qızım hardasan sən?
-Bura gəldim nolub ki?
-Kamrangil sənə neçə dəfə zəng edib zəng çatmır. Əlimi paltomun cibinə saldım telefonu çıxardım. Həqiqətən telefon sönmüşdü...
-Sakit olun ana mən burdayam telefonum sönüb. Biz sahildə gəzirdik mən onlardan aralı düşdüm deyə evə qayıtdım. Kamran Bakıda qaldığı müddətcə mənlə Dəryanı gəzməyə aparırdı. 14