4 fevral günü əslində nişanlı qız olaraq təbrik edilməli idim. Kamran gül büketi göndərmişdi. Zəng edəndə güllərə görə təşəkkür etdim. Gecəyarısı bir nömrədən zən gəldi. Niyə bilmirəm amma bu Xəzərdi deyə düşündüm.
-Alo?
-....
-Aaallooo?
-Necəsən? Bu o idi
-Bəs sən?
-Yaxşı deyiləm Dəniz. Boğuluram sənsiz çox çalışdım səndən uzaq durum olmur
-... Yenə lənətə gəlmiş gözyaşlarım...
- Bacarmıram dəli kimi darıxmışam
-Məndə darıxmışam...
-Necə olacaq Dənizim? Mən ölürəm sənin üçün. Necə darıxmışam onun səsi üçün. Mənə "Dənizim "deməyi üçün...
-Bilmirəm Xəzər. Çarəsizəm. Amma bu belə davam edə bilməz mən Kamrandan ayrılacam. Biz səhər 5-ə kimi danışdıq. O gündən sonra biz Xəzərlə yenidən danışmağa başladıq. Bir həftə sonra Kamran gəlirdi. Nənəmin ili yaxınlaşırdı. Kamran gələndə ilk işim onunla danışmaq olacaqdı. Kamranın gəlməyin Dəryada səbirsizliklə gözləyirdi niyəsə. Hətta nişanı qaytaracağımı deyəndə qız məni öpüb qucaqladı. Nənəmin il mərasimin verəndən iki gün sonra Kamrana zəng vurub görüşmək istədiyimi dedim...
-Kamran bizim necə bir şəraitdə nişanlandığımız bəllidi. Mən başqasını sevirdim və onu gözləyirdim. Nənəmin sözlərinə görə, anamla halallaşa bilsin deyə hər şeyə razı oldum. Amma olmur Kamran mən sənlə ailə qura bilmərəm. Mən hələdə...
-Dəniz məndə bu işin pozulmağın istəyirəm artıq. Düzdü sənə qarşı hislərim vardı amma zamanla bunların ötəri bir hislər olduğunu başa düşdüm. Biz Kamranla qərara gəldik ki, hər kəs öz ailəsi ilə danışsın və bu