üz çevirmişdi. Günüm ağlamaqla keçirdi. Heç kesi günahlandırmırdım. Günahlandıra da bilmezdim. Arada Derya gelirdi meni güclede olsa harasa aparırdı. Derya heqiqeten menim siyam ekizim idi. Menle güler menle ağlardı. Bu il dördüncü kurs idi magistraturaya hazırlaşırdı. Xaricde oxumaq isteyirdi. Özüne iş de tapmışdı. Mene de çox deyirdi ki gel bizim şirkete imtahan ver keçsen işle. Kamranla toyumuz nenemin il merasiminden sonraya qalmışdı. Başımı ne ilese qatmalı idim. Yene bir defe Derya mene işlemek teklifi edende "yaxşı gelecem sabah”-dedim. İmtahanlardan keçdim ve işe qebul olundum. İşlemek mene yaxşı tesir etmişdi. İşden sonra çox vaxt Deryayla kinoya gederdik. Yeni gelen bütün filmleri yeqinki ilk izleyenlerden idik. Bibimle münasibetlerim qaydasına düşmüşdü ele İlkinlede. İlkinin qızı olacaqdı adını menim qoymağımı isteyirdi. Bibim sözarası mene Xezerden de danışardı arada. Xezer işleyirdi. Bibim deyir menim işlemeyimi öyrenende deli olub. Hetta iş yerimede gelib. Bilendeki Derya da ordadı onda rahatlayıb. Bibimin bu sözleri mende yeni ümidler yaratmışdı. Yeni il yaxınlaşırdı. Kamran Moskvadan gelmişdi. Biz şehere çıxmalı idik amma men onunla tek görüşmek istemirdim. Ona göre Derya da bizimle gelesi oldu. Biz restoranların birinde yemek yedik sonra bulvarda gezmeye başladıq. Deryayla Kamranın söhbetleri tuturdu. Onlar deyib gülürdüler mense sadece dinleyirdim. Niyese yadıma Xezer herbi xidmete getmezden evvel birlikde keçirdiyimiz vaxtlar düşdü. Onunla keçen her saniyeme kimi xatırlayırdım. Gözlerim dolurdu. Başımı qaldıranda Deryagil yox idi. Metroyla eve qayıtdım. Men çatanda anamgil narahat görünürdüler...
-Qızım hardasan sen?
-Bura geldim nolub ki?
-Kamrangil sene neçe defe zeng edib zeng çatmır. Elimi paltomun cibine saldım telefonu çıxardım. Heqiqeten telefon sönmüşdü...
-Sakit olun ana men burdayam telefonum sönüb. Biz sahilde gezirdik men onlardan aralı düşdüm deye eve qayıtdım. Kamran Bakıda qaldığı müddetce menle Deryanı gezmeye aparırdı. 14

<< 1 [2] 3 >>