Çox gözəl bir kənd var imiş. Bu kənddə biri birindən gözəl qızlar və igid gənclər yaşayırmış. Amma aralarında bir nəfər qız gözəlliyinə görə kənddəki bütün qızlardan seçilirmiş. Kənddəki bütün oğlanlar o qızın gözəlliyinə heyran olurlar. Qız çeşmə başında və ya gül baxçasında göründüyündə hər kəs:

-"Bax, gördün, necə də gözəldir?” deyərmişlər.

Bütün gənclər qızın evlilik yaşını sayırmışlar ki, evlərinə elçi göndərsinlər.

Gün gəlir, qızın evlilik yaşı gəlir və hamı elçilərini göndərərək, yox cavabını alırlar.

-Elçilər: "Mən sizə Allahın əmri, peyğəmbərin qəbulu ilə!Nə deyirsən?”

-Qız: Xeeeyiiir, xeeeyir deyərək, saçlarını çiyninə atırmış və naz ilə gəncləri geri qaytarırmış.

Gənclər məhəllələrinə boynubükük qayıdarkən, kəndin ən igid və ən yaraşıqlı oğlanı onlara gülərək, "Mən o qızdan hə alacam”. Mən yaraşıqlı, o, gözəl. Təbii ki, mənə hə deyəcək.

Günlərin bir günü yaraşıqlı oğlan özünə inamla və qürurla qız gilə gedir. Qapını qız açıb, "nə var, nə lazımdır" deyərkən,

-Oğlan: Mən və Sən Allahın əmri ilə, nə deyirsən?
-Qız: Baxışları ilə oğlanı süzərək, "sənə də xeyir, başa düşdün?” deyərək, acılayıb, oğlanı geri qaytarır.

Oğlan utandığından kəndi tərk edib, başqa bir kəndə köçür.

Aradan xeyli müddət keçir. Cavan oğlan ailə qurur. Uşaqları böyüyüb-başa çatır. Nəhayət bir gün qərara alır ki, keçmiş kəndinə getsin. Kəndə gələndə camaat ilə hal-əhval tutur və birdən qız yadına düşür…

Gecədən səhərə qıraq bir yerdən qız gilin qapısını güdür ki, səhər açılsın və gözəl qızı görsün.

Səhər açılanda qızı ona yaraşmayan bir kişinin yola saldığını görəndə heyran qalır və özünə təskinlik verir ki, mən axı bu kişidən gözələm!
Qərara alır ki, qızdan bu məsələni tam olaraq öyrənsin. Qızın qapısını döyür və qız oğlanı görəndə bir anlıq donur…

-Oğlan: Yola saldığın kişi ərin idi?
-Qız: Tutularaq… Bəli, ərimdir.
-Oğlan: Bəs necə oldu ki, ona ərə getdin. Axı o məndən və kənddəkilərdən yaraşıqlı deyil! Puluna ərə getmisən?
-Qız: Gözlərindən