Evli bir cüt vardı. Evləndikləri
günün səhəri nahar edərkən, öz
sevdiyi tərəfi, yəni çörəyin
küncünü xanımına hörmət və sevgi
ilə ikram etmiş evin bəyi..… Bu
nəzakəti qarşılıqsız
buraxmamışdır xanım... Bu
davranış daha sonra, cütlüyün
arasında bir vərdiş halına
gəlmişdir. Kişi, çörəyin küncünü
həmişə xanımına ikram etmişdir.
İllər sonra bir səhər kişi,
çörəyin iç dilimini xanımına
uzadar. Nahar bitincə, "Bu gün
gözəl doydum." deyər xanım…
"Necə?" deyə soruşar kişi…
"-Bu gün ilk dəfə çörəyin iç
hissəsini yedim, ona görə
doydum. Hər səhər küncünü
yeyirdim. Sən iç sevirsən deyə,
mən dözürdüm əslində… Mən heç
künc çörək yeyə bilmirəm. Amma
sənin keyflə yediyini görüncə də
qıya bilmirdim bir şey deməyə…"
Bundan heyrətə gələn kişi:
"-Doğurdanmı!" deyə udqunaraq;
halbuki mən də sənə ən sevdiyim
yeri verir və iç qisimini sənə
fərq etdirmədən məcburən
yeyirdim."