Salam sevdiyim... Menem o
sevmediyin... Deyerini
bilmediyin... Ele isterdim ki,
seni görünce üzüne qarşı salam
vere bilim... Daha yanından yad
bir insan kimi keçmeyim... Ele
bir sevgidir ki, menimki...
Ölümüne sevdim men ve hele de
sevirem... Hemişe de sevecem...
Seni görünce her şeyi
unuduram... Hetta bezen unuduram
meni sevmediyini... Belke de
başqasını sevirsen... Men senden
sevgi istemedim ki... Sadece meni
anlamağın bes idi mene... Seni
bu qeder çox seven birini düşmen
bilme özüne... Axı ne etmişem men
sene??? Sevmekmi menim günahım???
Eger sevmek günahsa razıyam en
böyük cezanı çekmeye... Herden
qelbimde üsyanlar qopur " niye
meni sevmedi, o heç menim sevgime
layiq deyil " deye... Sonra
qelbime bir şey xatırladıram " ey
qelbim sen ki, onu qarşılıqsız,
heç bir şey gözlemeden sevmisen
ve hemişe de bele seveceksen "...
Kaşki sevmesen, amma menimle
danışsan, susmasan... Men sene
derdimi danışsam, sen mene
derdini danışsan... Amma sadece
xeyaldı bunlar... Deyirler ki,
Tanrı insana gerçekleşdirmeyeceyi
arzunun xeyalını qurdurmaz...
Amma bilirem ki, sen menim heç
vaxt qebul olunmayacaq
duamsan... Ve bunu bile-bile,
sevmediyini bile-bile sevirem
seni... Qelbime çox deymisen ey
sevdiyim... Çox yaralamısan
meni... Amma unutmuşam men, mene
verdiyin ezabları... Tek bir
gülüşünle unutmuşam... Senden
gelen ezabı çekmek de menim üçün
xoşbextlikdir... Heyatda en böyük
sevincim ise senin gülüşünü
görmekdir... Xahiş edirem meni
gülüşüne möhtac etme... Sen
hemişe xoşbext ol, hemişe gül...
Gül ki, senin gülüşünle men de
gülüm...