Salam sevdiyim... Mənəm o
sevmədiyin... Dəyərini
bilmədiyin... Elə istərdim ki,
səni görüncə üzünə qarşı salam
verə bilim... Daha yanından yad
bir insan kimi keçməyim... Elə
bir sevgidir ki, mənimki...
Ölümünə sevdim mən və hələ də
sevirəm... Həmişə də sevəcəm...
Səni görüncə hər şeyi
unuduram... Hətta bəzən unuduram
məni sevmədiyini... Bəlkə də
başqasını sevirsən... Mən səndən
sevgi istəmədim ki... Sadəcə məni
anlamağın bəs idi mənə... Səni
bu qədər çox sevən birini düşmən
bilmə özünə... Axı nə etmişəm mən
sənə??? Sevməkmi mənim günahım???
Əgər sevmək günahsa razıyam ən
böyük cəzanı çəkməyə... Hərdən
qəlbimdə üsyanlar qopur " niyə
məni sevmədi, o heç mənim sevgimə
layiq deyil " deyə... Sonra
qəlbimə bir şey xatırladıram " ey
qəlbim sən ki, onu qarşılıqsız,
heç bir şey gözləmədən sevmisən
və həmişə də belə sevəcəksən "...
Kaşki sevməsən, amma mənimlə
danışsan, susmasan... Mən sənə
dərdimi danışsam, sən mənə
dərdini danışsan... Amma sadəcə
xəyaldı bunlar... Deyirlər ki,
Tanrı insana gerçəkləşdirməyəcəyi
arzunun xəyalını qurdurmaz...
Amma bilirəm ki, sən mənim heç
vaxt qəbul olunmayacaq
duamsan... Və bunu bilə-bilə,
sevmədiyini bilə-bilə sevirəm
səni... Qəlbimə çox dəymisən ey
sevdiyim... Çox yaralamısan
məni... Amma unutmuşam mən, mənə
verdiyin əzabları... Tək bir
gülüşünlə unutmuşam... Səndən
gələn əzabı çəkmək də mənim üçün
xoşbəxtlikdir... Həyatda ən böyük
sevincim isə sənin gülüşünü
görməkdir... Xahiş edirəm məni
gülüşünə möhtac etmə... Sən
həmişə xoşbəxt ol, həmişə gül...
Gül ki, sənin gülüşünlə mən də
gülüm...