Günahsız gəlirik hamımız dünyaya. Hamı
sevinir. Yeni bir həyat səhifəsi açılır
bizim üçün.Hamı bu səhifənin gözəl
yazılmasını dua edir.Heçnəyi
anlamadan,dərk etmədən yaşa doluruq.
Bəlkə ömrümüzün həm ən gözəl, həm də
ən qorxunc çağına çatırıq. Sevirik...
Bəlkə hələ sevginin nə olduğunu
anlamırıq ama hamımız bu hissləri
qarşılıqlı yaşamağa can atırıq.
Bəzilərimiz bu xəstəliyə bir dəfə
yoluxur,bəzilərimiz bu xəstəliyin ən
güclüsünü tapana qədər çox xəstəliklər
görür.Bəzilərimiz üçün bu xəstəlik
xoşbəxtliyə,bəzilərimiz üçün sağalmaz
yaraya çevrilir. Çox zaman qarşılıqsız
sevən insan sevilən insanın xoşbəxt
olduğunu düşünür. Bu zaman o, sevilən
insanın da qarşılıqsız sevə biləcəyini
düşünmür. Bəzən ömrümüzün axırına
qədər sevgimizi ürəyimizdə gizli
saxlayırıq. Bəzən sevdiyimizdən
ayrılmamaq üçün çox şeyi
görməməzlikdən gəlirik,bağışlanılmayan
səhvləri də bağışlayırıq. Bəzən bir anlıq
cəsarət toplayıb onsuz yaşaya biləcəyivə
qərar verirsən,ama bu qərar da cəsarət
kimi bir anlıq olur.Gecələr ən yaxın
dostumuz olur.Ürəyimizi yalnız gecələrə
aça bilirik,yalnız gecələr rahat-rahat
ağlaya bilirik,çünki bizi heçkim görmür.
Ölümdən qorxmuruq. Bəzən ölmək üçün
səbirsizlənirik.Ağlımız bizi düz yola
çəkmək istəsə də, ürəyimiz buna imkan
vermir. Sonumuzu bilmədən
yaşıyırıq,buna yaşamaq demək olarsa...
Bəzən hər şeyi zamana buraxırıq. Zaman
keçir yaşlanırıq...Başqalarının
xətalarından dərs alın,hərdən yaşayıb
öyrənəcək qədər zamanımız olmur. Bəzən
həyat arzularımıza çatmağa kifayət
etmir. İkinci dəfə dünyaya gəlsəm bu
fikirlə yaşardım. Ağıllı olub dünyanın
dərdini çəkməkdənsə,dəli olum qoy dünya
mənim dərdimi çəksin.