1 həftə keçmişdi üstündən...deyəsən heçnə artıq yolunda getmirdi....dərslərdə bir balaca pozulmuşdu...bezməyədə başlayırdım....belədidə...bir adam gəlir icazəsiz girir həyata ....
....qabilyət imatahani...isti otaq..və bənzərsiz ...hisslər..qarşımızda ki bir adam...həmin insanı yaratmaq lazım idi.....mən bunu Elçinlə bütün günü çəkirdim...bu nə idiki...ürəyimdə...çox böyük sevinc var idi...sanki bədən bağırırdı....vəə son...Bakıya əlvida....gözlə yeni dünya...
Özümə çox güvənirdim...həmdə çox...bu xasiyyətimdə olmasa..
Vaxtından tez çəkdim...və məllimə verdim...və nəticə:-----Əla...
Budur ...ilk dəfə idi ki istədiyimı nail olurdum ...uzun zamandan sonra həm gözlərim gülür həmdəki....ürəyim...artıq bəxtəvər insan idim...yəni özümü elə hiss edirdim...artıq mənə lazım deyildi qaranlıq otaqlar çünki Tanrının günəşi var idi...kədər..özünə qapanmalar...üzərindən xətt çəkmişdim artıq...
Evdə bu xəbəri deyəndə ilk söz:
--əhsən oğul...deməli bu yola tək çıxdın həə...xeyirli olsun...
Bilmədim bu cümlə təbrik idi..yoxsa ...əksi
Nəysə əsas o idi ki missiyanın 1 ci hissəsin keçmişdim.....

....10 iyul idi....sabaha imtahanım olacaqdı...iki həftə idiki təmiz dəyişilmişdi....xasiyyət..görünüş ...
Sabah imtahanım idi...ancaq yaman həyacan var idi...içimdə birdən...yooox yooox....belə şey ola bilməz ...heç vaxt....
....nə uzun yazım...imtahan başa çatdı...yekunlaşdı...ən yüksək yerlərə yazmışdım...axı hədəf gələcəkdə Vyanaidi....ancaq elə olmadı...bal çatmadı...
Yəni çatdı...sadəcə həmin yerlərin pullusu oldu....bu isə mənim üçün məğlubiyyət idi...pulun da çox olması...və evdəkilərin qabağında əyilmək istəmirdim.....evdə dedimki...girə bilmədim və alınmadı....
Bax belə...ancaq heçnə vecimə deyildi heç... çünki özüm yıxılmışdım...nəyə ağlıyım ki...ancaq ürəyim buz olmuşdu...artıq...sadəcə əsgərliyin vaxtını gözləyirdim indi isə yalnız onu fikirləşirdim...gedim ...bəlkə şəhid oldum....
Evdəkilərdə fəxr edərlər.....fərsiz oğulun ancaq edə biləcəyi ...bu ola