Evimiz kendde körpünün yanındadır. Otağımın penceresinden gözel menzere açılır. Her gün penceremden tebieti seyr edirdim. Penceremin qarşısında erik ağacı var idi. Bu ağac mene digerlerinden daha xoş ab-hava bexş edirdi. Ağacları en çox yaz ve payız feslinde sevirem. Yazda erik ağacının çehrayı çiçekleri daha çox xoş gelir insana. Yarpağların dalğalanmağını seyr etmeyi xoşduyuram. Yaz feslinde ağac çiçek açır. Onların gözel rayihesi etrafa yayıldıqca hamı hezz alırdı. Ve bir müddet sonra çiçeklerini tökürdü. Yeqin bu menzereni menden başqada hiss edenler var deye düşünceye daldım. Ağacdakı bir yarpağı xeyalıma getirdim. O sanki öz dostlarının onu terk etmelerini qebul etmek istemir. Onların etrafda uçuşduğunu görüb deliye dönürdü ve ağacdan çiçeklerine niye sahib çıxmadığını soruşurdu. Yaşlı ağac cavab verir: -Övladım, bu dünyada boşluq deyilen birşey yoxdu. Her şey qeder kitabında yazıldığı kimi baş verir. Men de toxumken bu günümü tesevvür etmirdim. Lakin bizi yaradan bizi her halımızla görür ve idare edir. Yarpaq ise tam anlamadı ki ağac ne demek isteyir. Bir müddet keçdikden sonra çiçeklerin yerini meyveler tutdu ve kiçik yarpaq demek olarki başa düşdü: her şeyin bir vezifesi var bu heyatda. Bir neçe vaxtdan sonra artıq o da diger yarpaqlar kimi meyvelerle dostlaşdı ve demek olarki çiçekleri yadınada salmırdı. İndi dediyi sözlerin yanlış olduğunu anlamışdı ve ağacdan üzr istedi. Ağac da öz növbesinde: Demek ki bu dünyada boşluq olmadığını anladın. Sen de bir gün burdan gedeceyini bilmelisen.Amma sen daha gözel iş üçün gedeceysen. Çürüdükden sonra sonra yeniden dirileceysen, çürümek yoxluq alemine getmey deyil yeni bir başlanğıcdı. Bize bu sonsuz lütfü bexş eden Yaradan öz rehmetini eskik etmez bizden. Yarpağ ağacın tecrübeli olduğunu bilirdi. Lakin gedeceyini tesevvür etmek ağır gelirdi.