Evimiz kənddə körpünün yanındadır. Otağımın pəncərəsindən gözəl mənzərə açılır. Hər gün pəncərəmdən təbiəti seyr edirdim. Pəncərəmin qarşısında ərik ağacı var idi. Bu ağac mənə digərlərindən daha xoş ab-hava bəxş edirdi. Ağacları ən çox yaz və payız fəslində sevirəm. Yazda ərik ağacının çəhrayı çiçəkləri daha çox xoş gəlir insana. Yarpağların dalğalanmağını seyr etməyi xoşduyuram. Yaz fəslində ağac çiçək açır. Onların gözəl rayihəsi ətrafa yayıldıqca hamı həzz alırdı. Və bir müddət sonra çiçəklərini tökürdü. Yeqin bu mənzərəni məndən başqada hiss edənlər var deyə düşüncəyə daldım. Ağacdakı bir yarpağı xəyalıma gətirdim. O sanki öz dostlarının onu tərk etmələrini qəbul etmək istəmir. Onların ətrafda uçuşduğunu görüb dəliyə dönürdü və ağacdan çiçəklərinə niyə sahib çıxmadığını soruşurdu. Yaşlı ağac cavab verir: -Övladım, bu dünyada boşluq deyilən birşey yoxdu. Hər şey qədər kitabında yazıldığı kimi baş verir. Mən də toxumkən bu günümü təsəvvür etmirdim. Lakin bizi yaradan bizi hər halımızla görür və idarə edir. Yarpaq isə tam anlamadı ki ağac nə demək istəyir. Bir müddət keçdikdən sonra çiçəklərin yerini meyvələr tutdu və kiçik yarpaq demək olarki başa düşdü: hər şeyin bir vəzifəsi var bu həyatda. Bir neçə vaxtdan sonra artıq o da digər yarpaqlar kimi meyvələrlə dostlaşdı və demək olarki çiçəkləri yadınada salmırdı. İndi dediyi sözlərin yanlış olduğunu anlamışdı və ağacdan üzr istədi. Ağac da öz növbəsində: Demək ki bu dünyada boşluq olmadığını anladın. Sen de bir gün burdan gedəcəyini bilməlisən.Amma sen daha gözəl iş üçün gedeceysen. Çürüdükdən sonra sonra yenidən diriləcəysən, çürümək yoxluq aləminə getməy deyil yeni bir başlanğıcdı. Bize bu sonsuz lütfü bəxş edən Yaradan öz rəhmətini eskik etməz bizdən. Yarpağ ağacın təcrübəli olduğunu bilirdi. Lakin gedecəyini tesevvür etmək ağır gəlirdi.