Yarpağın başqa bir dostu onunla her gün oynayan küley idi. Küley onun bu halını görüb könlünü almaq istedi, onu ireli ve geri yelletmeye başladı. Lakin yarpağın kefi açılmadı. Küley yarpağın perişan olmasının sebebini soruşur, o da ağacın söylediklerini küleye tekrarlayır, küley bunu tesdiqledi ve tecrübeli olduğunu göstererek heyatda her şeyin bir qüvve terefinden idare olunduğuna dair öz fikirlerini de elave etdi: meni yaradan ve idare eden varlıq bir zerreciyimi bele unutmur. Bu o demekdiki seni heç unutmur, o her gün meni senin yanına gönderir, men de cirklenmiş üst-başını temizleyirem. Belece yarpağ her şeyi başa düşmüşdü.Aradan bir xeyli vaxt keçir ve payız fesli gelir. Küley yarpağı ne qeder çox isteseydide o öz vezifesini yerine yetirmeli olmuşdu. Yarpaq da ömrünü başa vururdu artıq, külek yavaş-yavaş solğunlaşan yarpağı semaya qaldırdı. Yarpaq göydeki güneşe baxıb ah çekdi. Çünki onoun çıxmasını sebirsizlikle gözleyirdi, amma daha görmey imkanı olmayacaqdı. Güneş onun veziyyetini anladı ve öz isti şüalarını daha çox ona yöneltmeye çalışdı. Yarpaq dostlarının qayğısından sonra özünü daha güclü ve inamlı hiss etdi. O artıq atılmaq ve yox olmaq kimi görmürdü. İçinde bir sefer eşqi ve sevgilisine çatmağı arzulayırmış kimi bir hal vardı. Külek de bunu hiss edirdi. O dostunu çox yormamaq üçün onu yavaş-yavaş endirmeye başladı. Yarpaq son defe ağaca, diger yarpaqlara ve meyvelere baxaraq onlarla vidalaşdı. Küley yavaşca dostunu torpağa qoydu. Yarpaq ana qucağını xatırladan güven ve istiliyi torpaqda tapdı. Özünü çox yorğun hiss edirdi, sebirsizlikle bedeninin parçalanacağını gözleyirdi. Güneş ve külekden sonra torpaqla yalnız qaldığında ağacın dediklerini daha yaxşı anlayırdı, göre bilmediyi bir varlığın onu her an gördüyüne ve unudulmadığına adı kimi emin idi. Taqeti qalmayan dodaqlarını çetinlikle de olsa hereket etdirib son defe bu ifadeni dedi:
” Son yoxdu bu alemde, her son bir başlanğıcdı!!!”