Yarpağın başqa bir dostu onunla hər gün oynayan küləy idi. Küləy onun bu halını görüb könlünü almaq istədi, onu irəli və geri yellətməyə başladı. Lakin yarpağın kefi açılmadı. Küləy yarpağın pərişan olmasının səbəbini soruşur, o da ağacın söylədiklərini küləyə təkrarlayır, küləy bunu təsdiqlədi və təcrübəli olduğunu göstərərək həyatda hər şeyin bir qüvvə tərəfindən idarə olunduğuna dair öz fikirlərini də əlavə etdi: məni yaradan və idarə edən varlıq bir zərrəciyimi belə unutmur. Bu o deməkdiki səni heç unutmur, o hər gün məni sənin yanına göndərir, mən də cirklənmiş üst-başını təmizləyirəm. Beləcə yarpağ hər şeyi başa düşmüşdü.Aradan bir xeyli vaxt keçir və payız fəsli gəlir. Küləy yarpağı nə qədər çox istəsəydidə o öz vəzifəsini yerinə yetirməli olmuşdu. Yarpaq da ömrünü başa vururdu artıq, külək yavaş-yavaş solğunlaşan yarpağı səmaya qaldırdı. Yarpaq göydəki günəşə baxıb ah çəkdi. Çünki onoun çıxmasını sebirsizliklə gözləyirdi, amma daha görməy imkanı olmayacaqdı. Günəş onun vəziyyətini anladı və öz isti şüalarını daha çox ona yönəltməyə çalışdı. Yarpaq dostlarının qayğısından sonra özünü daha güclü və inamlı hiss etdi. O artıq atılmaq və yox olmaq kimi görmürdü. İçində bir səfər eşqi və sevgilisinə çatmağı arzulayırmış kimi bir hal vardı. Külək də bunu hiss edirdi. O dostunu çox yormamaq üçün onu yavaş-yavaş endirməyə başladı. Yarpaq son dəfə ağaca, digər yarpaqlara və meyvələrə baxaraq onlarla vidalaşdı. Küləy yavaşca dostunu torpağa qoydu. Yarpaq ana qucağını xatırladan güvən və istiliyi torpaqda tapdı. Özünü çox yorğun hiss edirdi, sebirsizliklə bədəninin parçalanacağını gözləyirdi. Günəş və küləkdən sonra torpaqla yalnız qaldığında ağacın dediklərini daha yaxşı anlayırdı, görə bilmədiyi bir varlığın onu her an gördüyünə və unudulmadığına adı kimi əmin idi. Taqəti qalmayan dodaqlarını çətinliklə də olsa hərəkət etdirib son dəfə bu ifadəni dedi:
” Son yoxdu bu aləmdə, hər son bir başlanğıcdı!!!”