Jalə binanın qarşısında dayandı. Əlini alnına qoyub yoxladı. Yox, bu gün qızdırması olmadığına əmin idi. Deməli heç nə ağlını qarışdıra bilməzdi. Saçlarını arxaya atıb, paltarını düzəltdi. Başını dik tutub, binaya girdi. Liftə belə özündən əmin idi. Lakin ofisə girdikdə... Əli Zeynəblə danışırdı. Deyəsən hansısa sənədlərdən söhbət gedirdi. Lakin Əlinin üzünü görmək belə Jalənin əsəbləşməsinə bəs eləmişdi. "Neandertal! Gör necə rahat danışır! Səni əzmək mənə borc olsun!”- deyə düşünüb, ilərlədi. Onun gəldiyini anlamaları üçün boğazını arıtladı.
- Gedirik Əli bəy?
Əli başını qaldırıb, gözucu Jaləyə baxdı.
- Siz yox, mən gedirəm.- deyib, yenə Zeynəbə döndü.- Elman yenə işə gəlməyib?
- Elman bə...
- Necə yəni mən getmirəm?- deyə Jalə Zeynəbə danışmaöa imkan verməyib qışqırdı.
Əli bu dəfə heç ona baxmadan:
- Orada ancaq kişilər var. Qızların gedə biləcəyi bir yer deyil. Zeynəb Elman deyirdim?
- Əli bə...
- Zeynəb Rəşid bəy hansı sahəni deyirdi? Adresi ver.
Zeynəb Əli və Jalənin ona baxdığını görüb yerindəcə büzüşdü. İkisinində gözündən od çıxırdı və bu qəzəb yazıq Zeynəbə tuşlanmışdı. Elə ağzını açıb, bir şey gəvələmək istəyirdi ki, Əli onu qabaqladı. Jaləyə tərəf dönüb dedi.
- Sənə demədim oralar qız yeri deyil? Get evinda otur da sən.
- Sənin edə biləcəyin hər şeyi mən də edə bilərəm.
- İnşaat işləməyi? Əminəm ki, heç yemək bişirməyi də bacarmırsan.
- Güya sən bacarırsan?- deyən Jalə, istehza ilə gülümsədi.
Əli həqiqətən də yumurta bişirməyi belə bacarmırdı. Amma onun aləmində bu adi hal idi. Bir oğlan niyə yemək bişirməyi bacarmalıdır ki? Odur ki söz altında qalmadı.
- Əlbətdə bacarmıram. Sən də gəlib oğlan işlərində işləməkdənsə, get yemək bişir evində.
- Ancaq sən bişirəndən sonra.
- Yaxşı. Mən .. yox, bütün oğlanlar gedib özümüzü dağdan atacağıq. Sən də gəl.
Jalə qollarını sinəsində çarpazlayıb, kinayə ilə dedi:
- Bəylər öndən.
Artıq Əlinin cavabları tükənmişdi. Nə deyəcəyini bilməyib, gözlərini Jaləyə dikmişdi. Amma deyəsən Jalənin