açıqlamasını tələb etdiyi gözlərindən oxunurdu. Jalə çiynini çəkib, mızıldandı:
- Nə edim, qoca başqa cür buraxmayacaqdı məni. Həm qalibiyyətə gedən hər yol məqbuldu.
- Sən də dedin " aa, burda Əli varda. Gəlsənə iki daşın arasında onla nişanlanım” hə?
- Şişirtmə. Biraz keçəndən sonra yalan olduğunu öyrənəcək əlbətdə.
- Bəs mənim adım? Niyə mənim adım səninlə çıxmalıdı ki?
Jalə Əlinin sözünə təəccüblənib çiynini çəkdi. Istehza ilə soruşdu:
- Sənin adın? Ha, düzdü. Adın mənimlə çıxdı, daha səni alan olmaz. Evdə qalacaqsan.
Bax burası Əlinin ağlına gəlmişdi. O oğlan idi, belə şeylər onun üçün problem deyildi ki. Dediyinin menasızlığını özü də dərk edirdi. Əllərini cibinə qoyub, başını aşağı saldı. Əsəbdən dodaqlarını çeynəyirdi. Birdən başını qaldırıb, dik Jalənin üzünə baxdı. biraz təlaşlı səslə dedi:
- Bəs sən? Indi sənin adın mənimlə çıxdı, dəqiq evdə qaldın sən.
- Narahat olma. Mən nə vaxtsa ailə qurası olsam, camaatın ağzına baxan yox, mənə inanan biri ilə olacaq bu. Əminəm o insan mənim bunu niyə etdiyimi başa düşəcək.
Əli gülümsəyib:
- Onda sənə kiçik, tək gözlü, yaşıl sevgilinlə xoşbəxtlik arzulayıram. Çünki elə bir adam dünya da yoxdu, ancaq Marsda ola bilər.- deyib, arxasını dönüb getdi.
Bir-iki addım getmişdi ki, dayandı. Dönmədən əlini arxaya uzatdı. Jalə nə istədiyini anlasa da, etməyə tərəddüt edirdi. Bayaq heç düşünmədən tutduğu əli, indi toxunmağa belə cəsarəti yox idi. Amam deyəsən Əli də gözləməkdən bezmişdi. Arxasını dönüb, Jalənin əlini tutdu. Indi sürükləmə sırası Əlidə idi. ikisi birlikdə bütün inşaatı gəzdilər. İşçilərin yanından keçəndə Əli Jalənin daha çox özünə tərəf çəkirdi, təklikdə isə bir-birlərindən o qədər uzaqlaşırdılar ki, aralarından qatar keçərdi. Amma əllərini ayırmaq ikisinin də ağlına gəlmirdi. Əli işçilərlə köhnənin tanışı kimi danışıb, işlərin necə getdiyi ilə maraqlanırdı. Jalə isə lahiyənin detalları, çertyoj, karkas kimi texniki məsələrlə maraqlanırdı. Əlini öldürsələr belə etiraf etməzdi, amma öz-özlüyündə