ə Jalənin işini yaxşı bildiyini təsdiq edirdi. Həvəslə, ürəkdən işləməsi, balaca uşaqlar kimi dayanmadan suallar verməsi isə gülümsədirdi. Hələ bir ara Jalə kərpic daşımağa çalışmışdılar da, Əli və işçilər güclə fikrini dəyişdirə bilmişdilər. Əslində Jalə onların sözünə görə əl çəkməzdi, amma tək kərpici qaldırdıqda belə o dünyanı görüb-gəlməsi inadını qırdı.
Onları orda qoysaq və hələlik Namazovlar ailəsinə bir göz gəzdirək. Jalə evdə olmadığından sakitçilik idi. Daha doğrusu Nadir kişi işdə olduğundan, evdə atəşkəs şəraiti idi. Yetər xanım gəlinbacəsə Sima xanıma kömək edirdi. Ikisi Jalənin işə başlaması şərəfinə şəkərbura bişirirdilər. Sima xanım bir ara gözucu baldızının bəzədiyi şəkərburalara baxdı. gözlərini geniş açıb, udqundu. Yetər xanım da onun baxdığını görüb, sevincək dedi:
- Necədir gəlinbacı? Gəşəngdi?
- Bu naxışdı? Yoxsa ərəb dilində nə isə yazmısan?
- Naxış, bəyənmədin ki?
Sima xanım bir şəkərburanın əcayib-qərayib naxışlarına, bir də Yetərin dolub, ağlamağa hazır üzünə baxdı. "Allahım, elə bil üstlərindən traktor keçib...”- deyə düşünüb, gülümsəyərək dedi:
- Gəşəngdi, gəşəngdi.- deyib, birdən yadına nəsə düşdü- yaxşı yadıma düşdü. Sənin ki belə... yəni yaxşı sayılan əl qabiliyyətin var,özünü də hələ istəyənlər çoxdu. Niyə ərə getmirsən
Sima xanım deyəəsn Yetərin yaralı yerinə toxunmuşdu. Gəlinbacısının "tərifindən” gülən üzü, birdən tutuldu. Əlindəki naqqaşı yerə qoyub, kövrək bir səslə danışmağa başladı.
- Çünki mənim ilk eşqim daşa dəyib. Cavan və gözəl vaxtlarım idi. Bir yaraşıqlı oğlanı sevirdim. Elə çox sevirdim ki, gözümə heç nə görünmürdü. Hara baxsam onu görürdüm, yuxularıma belə girirdi. Cesarətimi toplayıb, ona etiraf elədim. Neylədi bilirsən?
Baldızının aşiq olduğunu ilk dəfə eşidən sima xanım həyacanla soruşdu:
- Neylədi?
- Hamının qabağında dedi ki "mənə savadsız qız lazım döyül!”. Elə pis oldum ki, ondan sonra bütün fikrim-zikrim təhsil almaq oldu. Onun elədiyindən sonra heç bir kişiyə inana da bilmədim. Ən çox ad günündə