r şey yox?
- Nə olmalı idi ki?
- Nə bilim, məsələn : mənim yaxşı tanımadığım oğlanlarla yeməkdə nə işim var? Başqa qız olacaq? Niyə mən?- kimi suallar.
Jal:
- Tanımaq zamnla olru, həm biz iş yoldaşıyıq. Özün Zeynəbin də gəldiyini dedin və məndən bir şey gilzətmirsə, o da bir qızdı. Mən buranın işçisiyəm və işçilərin getdiyi yeməyə mən də getməliyəm, elə deyil?- deyib, çiynini çəkdi.
Bütün bu cavablar Əli üçün xəyal qırıqlığı idi. Jalənin vecsiz halına baxıb, köksünü ötürdü. Son bir ümidlə dedi:
- Bəs ailəndən icazə almaq?
- Xalama deyəcəm və o hər şeyi həll edəcək.
Və Əlinin son ümidi də öldü. Bu əsla onun xoşuna gəlməyən davranışlar idi. Bir qızın belə özbaşına qərar verə bilməsi... narazılığı üzündən də oxunurdu. Amma bu haqda nəsə deməyə haqqı yox idi. Bunlar isə Jaləyə görə normal idi. Yeməkdə belə aralarındakı həmişəkindən fərqli soyuqluq hiss olunurdu. Elman nə qədər zarafatlarla onları güldürməyə, vəziyyəti yaxşlaşdırmağa çalışsa da, alınmırdı. Həqiqətən onlar dalaşmayanda olduqca sıxıcı olurdular. Axır ki, yeməyi də bitirməyə qərar verdilər. Yediklərinin qiyməti gəldikdə isə vəziyyət canlanmağa başladı. Jalə və Əli eyni anda gələn kağıza əl uzatdılar. Ikisinin arasında qısa, amma qəzəb dolu bir baxışma oldu.
- Mən çağırmışam, mən ödəyəcəm!
- Mən yemişəm, mən ödəyəcəm!
Əli kağızı özünə tərəf çəkib, əsəbi şəkildə dedi:
- Harda görünüb ki, kişi olan yerdə qadın pul ödəsin?!
- Bəs harda görünüb ki, qadının yerinə də kişi ödəsin?!
- Hmm, çətin sualdı. Cavabım: Azərbaycanın hər yerində!
Jalənin kağızı buraxmaq niyyəti yox idi. gözlərini qıyıb, Əliyə qəzəblə baxdı. Əli də eyni şəkildə qarşılıq verirdi. Vəziyyətin getdikcə gərginləşdiyini görən Elman, gülməyə çalışıb dedi:
- Ha ha, burdan baxanda dalaşan sevgililərə oxşayırsız...
- Kəs səsini!
- Kəs səsini!
Elman Jalə və Əlinin eyni anda ona baxıb, qışqırmasından çəkinib əllərini havaya qaldırdı. İkisinin də qəzəblərinin hədəfi olmağı heç istəməzdi. Bir də Zeynəbin ona gülərək baxdığını görəndə