əllərini aşağı saldı. Əli ilə Jalə isə çoxdan bir-birlərini baxışları ilə öldürməyə qayıtmışdılar.
- Ilk olaraq qadını maddi cəhətdən aslıya, köləyə çevirən, sonra isə mənliyini belə kölə etməyə çalışan patriarxik cəmiyyətin töküntüsü!
- Adətlərimizdən zərrə xəbəri olmayan, bütün oğlanlara nifrət edən evdə qlamış ifritə!
- Mən bütün oğlanlara nifrət etmirəm, yalnızca kişi olan yerdə qadının nə maddı, nə fikri, nə də mənəvi söz haqqı olmadığını düşünən, qadını ancaq evdı, mətbəxdə təsəvvür edən kişilər nifrət edirəm!
- Ha ha, eyni Əlini dedi...-deyən Elmandan bir uğursuz zarafat təşəbbüsü daha.
Bu səfər Jalə ona gülümsəyərək baxırdısa, Əli "ciyərini söküb, şişə çəkəcəm” deyərmiş kimi baxırdı. Əslində Jalə həqiqətən də Əlini təsvir etmişdi. Bunu qürurla da etiraf edərdi. Amma indi dürüstlüyün ona faydası olmazdı. Odurki hiyləgərliyini işə saldı:
- Sənin bunu ödəməyə pulun var ki?
- Əlbətdə!
- Amma sən heç maaş almamısan və indiyə kimi bir yerdə işləməmisən. Deməli bu ailənin puludu. Ailənin pulu necə "sənin” ola bilər?
Bax bu Jaləni fikirləşməyə məcbur etdi. Əli qalibbiyyətə yaxınlaşdığını görüb, gülümsədi. Tez ciddi halına bürünüb davam etdi:
- Sənin pulun yoxdur, mənim var. O zaman mən ödəyim və sən mənə borclu ol. Öz pulun olanda ödəyərsən. Necə fikirdi?
Bu fikir Jaləni narahat etsə də, məntiqli olduğunu qəbul etməli idi. ofuldayıb, gözlərini süzdürdü. Birdən dava-dalaş arasında fərqinə varmadığı bir şeyi gördü: Əli ilə eyni kağızı tutduqlarından əlləri bir-birinə dəyirdi! Cəld əlini geri çəkdi. Əli isə bunu öz qalibiyyəti hesab edib, özündən razı şəkildə ofisantı səslədi. Jalə isə pərtliyini su içərək gizlətməyə çalışırdı. Yanaqlarının allandığını hiss edə bilirdi...

****

- Oğlum biraz da dolma töküm?
Ağzı dolu olan Əli, çörəyi də tıxışdırıb başını yellədi. Anasının tökdüyü yeməkdən gözünü çəkməyib danışmağa çalışdı:
- Ha...na deyirdim...Birda ifrita durub na desa yaxşıdır...- Anasının baxışından sonra ağzındakını udub, danışmağa davam etdi.-