- "mən ödəyəcəm”. mənə? Mənim yanımda? Inana bilirsən ana buna? Qızlar maddi cəhətdən nə bilim-nə deyə də çərənlədi. Millət vəkilidi elə bil zalımın balası.
Sima xanım oğlunun nəfəs almadan danışmasını gülümsəyərək izləyirdi. İndiyə kimi həmişə o Əliyə qızlar haqqında danışırdı, amma indi oğlu danışırdı. Əli isə bir yandan ağzını doldurub danışmağa davam edirdi:
- Bir də o domba gözlərini adam zilləmir? Bu boyda...- deyib, əli ilə bir ölçü tutdu. Gözə yarı baxıb, bəs ələmədiynə qərara gəldi.- Yox, bu boyda gözlərini dikir adama!
Sima xanım təəccünlə Əlinin əlinə baxırdı. Ən az bir alma boyda tutmuşdu əlini. Oğlunun bu müqayisəsinə dodağı qaçdı. Amma Əli ciddi olduğundan özünü yığışdırdı.
- Hmm, böyük gözlər gəşəng olur deyirlər...
Əli göz ucu anasına baxdı. Üzündə "Hı hı, gəşəngmiş!”deyərmiş kimi istehzalı ifadə vardı. Birdən əlini qulağına tutdu. Sima xanım onun ağrıdığını hiss edib, təlaşla soruşdu:
- Noldu oğlum?
- Qulağım cingildədi. Deyəsən kimsə mənim haqqımda danışır...

******

- Axmaq neandertal! Nə imiş, kişi olan yerdə qadın pul ödəməzmiş. Niyə ha?! Niyə?! Öz yediyimi özüm ödəmək istəyirəm, bax sənə nə?! Neandertal! Beyni çürümüş, beyni.
Jalə içindəkiləri boşaldıb, özünü çarpayıya atdı. Hələ də əsəbi idi. evə gəldiyindən bəri öz ani zəifliyinə və Əliyə lənətlər yağdırırdı. İndi də yastığını qucaqlayıb, gözlərini tavaan dikdi. Yenə, Əlinin bayaqkı özündənrazı ifadəsi gözündə canlanırdı. Yataqda dikəlib, var gücü ilə yastığı divara atdı. Əli burda olsaydı onu əlləri ilə boğa bilərdi. Saçlarını qarışdırdı. Deyəsən sakitləşirdi. Bu dəfə rahatca yerinə uzandı. Gözlərini yumub, yuxulamağa çalışdı... Amma... "Ay qız baxma mənə!” qışqırıb üzünü örtməsi, ona uzatdığı əli, gizlətməyə çalışdığı gülümsəməsi və hər zaman insanın gözünün içinə dik baxması... Jalə cəld yerində dikəldi. Əlini sinəsinə qoydu, ürəyi tez-tez döyünürdü. Döyükdü. Bu ola bilməzdi, elə deyil? Heyacandan qurumuş dodaqlarını aralayıb pıçıldadı:
- Mənim... ondan... xoşum...