ə məsum-məsum baxıb dedi:
- Mən?
- Yox, nənəm! Çəkil, işimi görməliyəm.
Elman aşağı çökdü. Masaya dirsəklənib, çənəsini əlinə söykədi. Gülümsəyib, şirin-şirin danışmağa başladı:
- Bax mən yaraşıqlıyam, şirinəm, zarafatcılam və hətda imkanımda yaxşıdı. Əvvəl axır sənin xoşuna gələcəm. niyə uzadırsan ki?
- Zarafatsız bu sözlərlə tovlaya bildiyin qız olub?
- O qədər...
Zeynəb tək qaşını qaldırıb, Elmana baxdı. ona inanmadığı bəlli iid. Istehza ilə dedi:
- "o qədər” yox, "heç” demək istədin deyəsən?
- Yox, o qədər demək istədim elə. Bir dəfə, sadəcə bir dəfə dəfə mənimlə görüşsən özün də mənə aşiq olacaqsan.
- Ha ha. Pah! Səninlə tənha adaya belə düşsəm, dönüb sənə baxmaram!
Elman:
- Səninlə ikimiz tənha adaya düşsəm bu qədər yalvarmağa ehtiyac olmaz onsuzda.- deyən Elman bic-bic gülümsədi.
Bax bu Zeynəbin bütün cin ordusunu başına çağırmasına səbəb oldu. Əlinə keçən ilk qovluğu Elmanın başına çırpmaq istəyirdi ki...
- Nə olub burda?
Əli qapının ağzında onlara baxırdı. baxışlarından mənzərənin heç xoşuna gəlmədyii bəlli idi. Səsinin tonunu daha da qaldırıb:
- Deyirəm nə olub burda?.
Zeynəb qorxu qarışıq həyacandan təlaşa düşüb açıqlamağa çalışdı:
- Əli bəy biz...
- Mən Zeynəbi narahat edirdim.
Elman onu qabaqlayıb Əlini qarşısında dikilmişdi belə. Hələ də gülümsəsə belə, gözlərindən Əlinin yersiz sorğusuna əsəbləşdiyi bəlli idi.
- Ağıllı olun. Zeynəb sən də bu axmağı yaxına buraxma.
Zeynəb pərt olub, başını aşağı saldı. Onu narahat edənin Elman olduğunu demək istəsə də, fikrini dəyişdirdi. Əlinin sözünün qabağına söz demək yaxşı fikir deyildi. Elman Zeynəbin az qala ağlayacağını görüb, Əliyə tərəf çevrdildi. Artıq gülümsəmirdi. Nə isə demək istəyirdi ki...
- Əsl o axmaq Zeynəbə yaxın getməsin!
- Yenə hardan gəldi bu ifritə...
Jalə biraz daha iləri yeriyib, Əlinin qarşısında keçdi. Gözlərini ona dikib, sərt şəkildə dedi:
- Narahat edən o axmaqdırsa, danlanan da o olmalı. Zeynəbi bura qatma.
- O axmaq onsuzda axmaqdı. Bu biri ağıllı olub