- Mənim ondan xoşum gəlir?!
Jalə bunu özünə belə olsa etiraf etdiyinə inan bilmirdi. Gözləri qorxu qarışıq təəccübdən böyümüşdü. Hər hal dünyada öz hisslərindən bu qədər çox qorxan, dəhşətə düşən ilk qız idi. Özünü enə merpayıya atdı. Üzündəki o yadplanetli görmüş əkinçi ifadəsi getmirdi. Əlləri ilə üzüün örtüb, qızdırmalı adamlar kimi sayıqladı:
- Mən? O neandertalı? Allahım, bu cəzadır hə? indiyə kimi əzdiyim bütün oğlanların qarğışı tutdu məni... Bəs "Bir qızın ilk vəzifəsi oxumaq və sonra işləməkdir. Ancaq özünü və lazım gəlsə ailəsini rahat yaşada biləcək vəziyyətdə olduqda evliyi düşünməlidir. Bu isə mütləq muasir, qadin və kişi hüquqlarının, haqlarının bərabər olduğunu bilən birisi ilə olmalı. Yaşasın feminizm.” Nə oldu? O ancaq ulu ulu ulu, lap ulu babamın dövründə müasir sayıla bilərdi. Heyvan hüquqlarına qadın hüquqlarından çox dəyər verir... Bərabərliyi düşünmək belə istəmirəm...
- Kim?
Jalə diksindi. Onun səsinə oyanan bibisinin otağına necə girdiyini hiss etməmişdi belə. Tez çarpayının ortasında bardaş qurub, sözü dəyişdirməyə çalışdı.
- Heç, bir rəfiqəmin beyinsiz sevdiyi.
Yetər xanım qaşlarını çatıb, soruşdu:
- Sənin sevgilisindən ayırmadığın bir rəfiqən qalıb? Hələ saydıqlarına baxanda elə öküz, geridə qalmış, qadın düşməni beyinsizi sevən? O qıza mən daa nə deyim? Hansı ağlı olan qız elə birisini sevər ki?
Bibisinin sözləri Jaləyə yumruq zərbəsi kimi dəyirdi. Hələ son cümlə onu saniyəsində nakavt etdi. Yerə sərilmiş, ruhu döyülmüş olsa belə, hələ də Əlinin xəyalı idi beynində. Əlini qaldırıb, cılız səslə dedi:
- Sevgili deyillər. Qızın xoşu gəlir sadəcə...
- Bə bunu bayaqdan de da.- deyən Yetər xanım, çarpayının kənarına əyləşib gözlərini Jaləyə dikdi.- etiraf etsin.
- Ha? Amma sən dedin ki...
- Həmişə qadınların sevgisini yox sayıblar. Məcnun Leylinin eşqindən çöllərə düşdü, bəs Leylinin sevgisi? Fərhad Şirinin sevgisindən dağı dəldi, bəs Şirinin sevgisi? Qadınların hüquqları kimi, hissləri də sayılmadı. Sevdin? Gözləməlisən ki, o da