- Amma mənim səndən xoşum gəlir!
- Özünsən!...?! Nə?!
Əli təəccübdən donmuşdu. Bu cümləni ona deyən Jalə idi? Yəni buna inanmaq olardı? Deyəsən bu gün Günəş qərbdən doğmuşdu. Özünə gəldikdə ilk işi arxaya atılmaq oldu. Jalə isə halını pozmadan ona baxmağa davam edirdi.
- Sən... sən zarafat edirsən hə?
- Yox, çox ciddiyəm.
Deyəsən Əli sonunda başqa bir söz deməli olduğunu anladı. Kreslosunu qabağa itələdi. Yenə Jalə ilə az qala burun-buruna olduqlarını görüb, biraz geriçəkildi. Qaşlarını çatıb, ən ciddi ifadə ilə dedi:
- Hislərinə görə çox sağ ol. Amma mənim hisslərim...
- Mənə nə sənin hisslərindən?
Əli yaxşı eşitmədiyini zənn edib, döyükdü. Yox, Jalə olduqca ciddi görünürdü.
- Necə yəni "mənə nə.”? Mənə etiraf etmədin?
- Etdim.
- Bəs bu nədi indi?
Jalə əllərini masadan çəkib, sinəsində çarpazladı. Vecsiz şəkildə dedi:
- Mənə nə? Səninlə evlənmək və ya sevgili olmaq istədiyimi düşünmürsən hər-halda?.
- Istəmirsən?
- Sənin kimi dardüşüncəli, köhnə fikirli, mədəniyyətsiz biri ilə? Əlbətdəki yox. Əsla ola bilməz!- deyən Jalə, arxasını dönüb otaqdan çıxdı.
Zavallı Əli indi olanları heç anlamırdı. Kresloya yayxanıb, gözlərini tavana dikdi.
- İndi mən həm etiraf aldım, həm də rədd edildim?! Bu necə oldu axı?!
Əli burada öz-özünə danışarkən, çölə çıxan Jalə də etdiyinə görə özünü danlayırdı. Bu ikisi üçündə gözlənilməz və bir o qədər də qəribə bir hal idi. Bəs bundan sonra necə davranmalı idilər?
*****
Cəmil bəy Əlinin atası idi. Amma bir-birlərini nadirən görürdülər. Böyük qardaşı Rəşid bəy Mingəçivirdə lahiyələri hazırladır, Cəmil bəy isə müxtəlif şəhərlərdə işin gedişini yoxlayırdı. Yad bir adam əsla onun Əlinin atası olduğunu düşünməzdi. Mülayim, sakit və dindirməsən danışmayan bu adamla, odlu-alovlu, sözünün qarşısına söz deyilməyən Əli nə qədər oxşar ola bilərdi ki? Elə indicə başqa şəhərdən gələn azıq kişi, qardaşından gələn bir zənglə evə getmədən inşaata baş çəkməli oldu. Maşından düşüb, qısa boyuna, çəkisinə uyğun gəlməyən bir cəldliklə