yaxşıdır.
Deyəsən Əli artıq bir şeyləri anlamağa başlamışdı. Gözlərini döyüb, əmisinə baxdı. Qorxu qarışıq ümidlə pıçıldadı:
- Hansı qız?...
- Hansı qız olacaq, Jalə qızım.
- Nə?! Mən əsla....
- Qızla nişanlı olduğunu hamı bilirmiş bir bizdən başqa.- deyə küskün-küskün dilləndi Cəmil bəy.
- Ata bax o...
Elya xanım:
- Əl-ələ gəzmisiz...- deyib, mənalı-mənalı göz vurdu.
- Amma o...
- Bir də ofisin ortasında qız sevdiyini dedi.
Əli Elmana tərəf dönüb, yumruğunu sıxdı. Elman çiynini çəkib, əli ilə atalarını göstərdi. Əli onların yanənda Elmana heç nə edə bilməzdi. Ondan əl çəkib, ailəsinə açıqlamağa başlayacaqdı ki, hamının onu yaddan çıxarıb öz aralarında danışdığa başladıqlarını gördü.
- Ay əmi... ana? Ata...? biriniz mənə qulaq asacaqsız?!
Cavab yox idi. Bilirdi, bu artıq onun deyəcəyi heç bir şeyi veclərinə almayacaqları demək idi. Başını əlləri arasına alıb, stula çökdü.
- Hamısı...hamısı o ifritənin planıdı. məni ələ keçirə bilmədi, ailəmi ələ keçirdi. Indi yəqin sevindiyindən bilmir neyləsin...
*****
- Əsla olmaz!
Jalə atasının yanında qışqırdığının fərqinə varıb, başını aşağı saldı. Anasıgil Əlinin ailəsinin elçi gəldiyini deyəndə, əsəbdən nə edəcəyini bilməyib, stuldan sıçrayıb qışqırmışdı. İndi sakitləşməyə çalışıb, biraz asta tonda dedi:
- Mən istəmirəm. deyin, zəhmət çəkib gəlməsinlər.
- Gələcəklər. Başqa yolu yoxdu.
Nadir kişi sözünü deyib, üzünü çevirdi. Bu qərarın onun da ürəyindən olmadığı bəlli idi, amma...
- Ay qaqa qız deyir istəmirəm, da nəyə gəlirlər? Kimi verəcəksən onlara? Zorla verəcəksən qızı?! O birçəklərini bir-bir yolaram haa...
- Bəsdi! Qızın adına söz çıxıb, orda-burda nişanlı olduğu deyilir. Başqa yolu var bunun?! Camaatın dilinə düşək?!
Yetər xanım qardaşını heç belə əsəbi görməmişdi. Hər davalarında son sözü o deməli idi, amma bu dəfə dinməyə cəsarəti yox idi. Jalənin yazıq baxışları ürəyini parçalasa da, susurdu.
- Mənim onlara veriləcək qızım yoxdu. Camaat da getsin özünə məşğələ tapsın. Onların ağzına