belə gəlməmişdi. Başını aşağı saldı. Əli də onun bu ümidsiz halını görüb pis olurdu. Üzünü yana çevirib, vecinə deyilmiş kimi davranmağa çalışdı. Amma alınmırdı. Stulunu qabağa edib, Jaləyə yaxınlaşdı. Yumşaq bir səs tonuyla danışmağa başladı:
- Bax, bu nöqtədə ailəmə "getməyin” deyə bilmərəm. çünki birisi elə şeylər edib ki, adımız nişanlıya çıxıb. Indi o birisi ucbatından bizdə bu vəziyyətdəyik. O birisi biraz ağıllı hərəkət etsəydi...
- Başa düşdük. Başqa birisi də, bu qədər axmaq olmasaydı hər şey daha rahat olardı! Mən xəyallarımı, arzularımı başqalarının danışacaqlarına görə qurban vermək istəmirəm... Həm sən...
- Neandertal, dürdüşüncəli, nə bilim nə. Amma sən bu neandertalı sevirsən.
Jalə Əlinin ona özündən razı baxdığını görüb, daha da əsəbləşdi. "bu beyinsizə etiraf edən yerdə ağlım hardaydı mənim? Əz onu, əz Jalə!”.
- Birincisi sevmirəm. ikincisi isə, göndər elçilərini! Xalamla sizə xoşbəxtlik arzulaıram. əgər əlindən sağ qurtulsan!- deyə qışqıran Jalə, masadan qalxıb kafedən çıxdı.
Əli isə nə olduğunu anlamayıb, çiynini çəkdi. Pıçıldadı: "xala? Xala kimdi? Onunla mən niyə?”
Səhərisi gün hər iki evdə də ciddi hazırlıqlar gedirdi. Şirniyatlar, çiçəklər, ən gözəl paltarlarını geyinmiş qonaqlar. Bu təlaşdan xoşlanmayan iki nəfər isə, elə bu təlaşın səbəbkarları idi. Əli adamlardan çox, hədiyyələrlə dolmuş maşını işə saldı. Biraz sürüb, göyərçin heykəlinin qarşısında saxladı. Vicdanı onu narahat edirdi. Əlini sükandan çəkməyib, gözünü yol ayrıcına dikmişdi. Yanında oturmuş Rəşid kişi biraz narahat dilləndi:
- Noldu Əli? Getmirik?
"Mən xəyallarımı, arzularımı başqalarının danışacaqlarına görə qurban vermək istəmirəm...”. Əli telefonu cibindən çıxarıb, zəng tarixçəsindəki bir nömrəni yığdı...
******
Jalə ekrandakı adı görüb duruxdu. Niyə bu vaxtı ona zəng edirdi ki? Narahat şəkildə ona baxan ailəsinə gülümsəyib, zəngi aşdı:
- Alo.
- Sizin ev göyərçindən solda idi?
- Nə? Orda ev varki, əlbətdəki sağda.
- Deməli solda hə?
Jalə təəccüblə