Hər şey hər zaman istədiyimiz kimi olmaz. Həyatın əyləncəsi də bundadır. Bizim gözləmədiyimiz kiçik sürprizlər... Əli bu an onu böyük bir sürprizin gözlədiyinə əmin idi. Ailənin bütün üzvləri bir masa ətrafında toplaşmışdı və nə kəramətdirsə hamısı Əliyə baxırdı. Bu baxışlar isə olduqca şübhəli görünürdü. "görəsən bu dəfə nə planlayıblar? Yoxsa övladlıq olduğumu deyəcəklər? Təəccüblənmərəm yəni. Dayan bir dəqiqə, mən bu baxışları xatırlayıram. Hələ bu Elman da bişmiş kəllə kimi dişlərini ağardırsa, deməli nəsə yaxşı şey deyil. Nə planladığınızı bilmirəm, amma mən də Əliyəm! Görərik kim qalib gələcək.”- deyə düşünən Əli, gözlərini qıyıb hamıya bir-bir baxdı. Amma deyəsən onun bu "dələn” baxışlarını vecinə alan yox idi. Hətda Rəşib bəyin dodağı qaçdı, Elya xanım isə gülümsədi. Bircə Elman ən azından 32 diş gülümsəməyini yığışdırdı. Bayaqdan sakit dayanmış Cəmil kişi, boğazını arıtlayıb sözə başladı:
- Oğlum sənin işin var, çox şükür evimiz var, maşının da var. Yaşın da çatıb, yaşıdlarının uşağı məktəbə gedir artıq. Odur ki, biz oturduq fikirləşdik ki, sənə bir qız tapmağın vaxtı gəlib çatıb...
- Ay şükür.
Əli hər kəsin mat-məəttəl ona baxdığını görüb, səhv etdiyini anladı. Elman belə ona gülüb, "nolub adə...” deyə pıçıldamışdı. Qulaqlarına kimi qızarmış Əli sözü dəyişdirməyə çalışdı:
- Yəni şükür bu günümüzə.
Heç kəs buna inanmasa da, inanmış kimi davrandılar. Rəşid kişi:
- Bax sən qardaşımın oğlu olsanda, öz oğlumdan ayırmıram səni. Çünki ikinizdə fərsizin yekəsisiz... Yəni sözümün canı sənə gəşşəng bir qız tapmışam. Ağıllı-kamallı, gözəl-göyçək, xanım-xatın bir qızdı. Lap elə sənlikdi.
"Tapan əmimdisə şübhələnmək lazımdı. Sonra ifritə-mifritə bir qız çıxar.”- deyə Əli ürəyindən keçirdi. Başını güya utandığından aşağı əysə də, altdan-altdan atasının, anasının üzünə baxırdı. onlar da razı görünürdülər. Deməli təhlükə yox idi.
- Siz bilərsiz əmi.
- Hə hə, onda sabah elçi gedirik.
- Sabah?!
- Əlbətdə, qızın adını çıarmısan. Nə qədər tez olsa, o qədər