dediklərindən təəccüblənmişə bənzəyirdi. Əli özünü saxlaya bilməyib, mırıldandı:
- Bu üzür? Hovuza atılsa, binanın təməli çökər, Mingəçevirdə tsunami olar ee. Bu arada akoş nədi? Nəvəniz?
- Akoş mənim ərim, Akif! Həm o səndən daha zirəkdi bildin?! –deyə çəmkirən qadın, kinayəli səs tonu ilə.- sən hardan bilərsən ee. Kəntçi!
Jalə ayağa qalxıb:
- Xahiş edirəm partnyorumu təhqir etməyin. Siz də həddinizi bilin Əli bəy.- deyib, ikisinə də sərt baxdı.
- Məndən və Akoşumdan üzür istəməyinizi tələb edirəm. elə deyil Akoşum? Üzr istəsin, hətda ayağımıza düşsün hə?
Bu zaman ərzində Akoş...yəni Akif bəy ilk dəfə söz deməyə fürsət tapıb, cılız səslə dilləndi:
- Hə birdənəm. Üzr istəyin dovçanımdan.
Əli öncə gülümsədi. Qarşısındakı cütlüyə baxıb, sakit səslə dedi:
- Öncə dovşan xanım məndən "kəntçi” sözünə görə üzr istəsin. Yox, üzr istəməyəcəksə mən gedirəm.
Qadının ikrahla üzünü çevirib, inad etdiyini görüb ayağa qalxdı. Yanında oturduğu Jaləyə "sən də dur” deyərmiş kimi göz ağartdı. Jalə isə:
- Həqiqətən heyran oldum. Mən də təhqir edildiyim yerdə qalmazdım, bu məsələdə arxandayam.- deyib, gülümsədi. Cütlüyə tərəf çevrilib.- Hə, harda qalmışdıq? Hovuz deyirdik...
Əli Jalənin heç nə olmamış kimi cütlüklə danışmasını bir müddət qəzəb qarışıq təəccüblə izlədi. Sonunda səbrini basa bilməyib, Jalənin qolundan tutub qaldırdı.
- Neynirsən? Mən burda iş danışıram e.
- Mən isə gedirəm və mən hara gedirəmsə, sən də mənimlə gəlirsən.
- Pah! Niyə?!
- Bəs partnoy idik, arxamda idin?!
Jalə çiynini çəkib:
- Daha sən batanda, mən də batacam demədimki?. İşi sən görməyəcəksənsə, mən görməliyəm.
- Sənin ki, nevə sevgidir hə? Sevdiyin adam burda təhqir olunur, sən isə iş düşünürsən. Inana bilmirəm sənə... – deyən Əli, həqiqətən də məyus halda başını yellədi.
- Birincisi səni sevmirəm. ikincisi neandertalın biri özü qaşındı. Mədəni davranardın, olmazdı belə.
Bu artıq Əlinin səbrini daşıran son damla idi. əsəbi-əsəbi:
- Mən? Mən?! Hə, gör mən kimə deyirəm ee. Sən də mənə