bunun üçün maşınım. Ha! Sən bir də eşidərsən məndən belə sözləri! Ay eşitdin ha, ancaq yuxunda!
Əli bunları əsəbi-əsəbi desə də, pıçıldayırdı. Deyəsən Jaləni oyatmaq istəmirdi. Qərarsız qalmışdı. Jaləni oyatmalı idi, amma cəsarəti o qədər də yox idi. Sonunda qəti qərara gəlib, ona tərəf əyildi. Ağzımı açıb, qışqırmaq istəyirdi ki... Jalə yatanda həqiqətən də gözəl görünürdü. Ya da indi susurdu deyə Əliyə belə gəlirdi. Axı o hər ağzını açanda Əlini özündən çıxarırdı. Əli də deyəsən bunu düşünüb qımışdı. "mən neynirəm?.” deyə pıçıldayıb, cəld üzünü çevirdi. " Nolub? Heç yatmışqız görməmisən? Görməmiş ola bilərəm, amma görməmiş kimi davranmamalıyam. Ay, bu cümləni özüm belə anlamadım. Nəysə Əli, planı açıqlayıram. Demək onu oyadırsan, evinə yola salırsan, sonra da evə gedib o birisi "dovşan” xanımın acığına futbiola baxırsan!”. Əli beləcə özünə toxdaqlıq verib, Jaləyə tərəf çevrildi. Çiynindən tutub, astaca silkələdi. Bu Jaləni oyatmaqdansa tellərini üzünə dağıtdı. Jalə üzünə tökülən saçları onu qıcıqlandırdığından burnunu qırışdırıb, mızıldandı. Əli isə bunun indiyə kimi gördüyü ən şirin mənzərə olduğuna and içə bilərdi. Odur ki, qeyri-iradi əlini uzadıb Jalənin üzündəki telləri çəkdi. Üzündə heyranlıq qarışıq bir təbəssüm vardı...
- Sən neynirsən adə?!
Əli cəld başını qaldırdı. Maşının pencərəsinə orta yaşlı bir qadın yapışıb, öldürəcəkmiş kimi Əliyə baxırdı. o qədər qorxunc görünürdü ki, Əlinin bir anlıq nitqi tutuldu. Bir qadına, bir də hələ də təllərini əlində tutduğu yatmış Jaləyə baxıb dəhşətə düşdü. Ən pisi isə, Əlinin tanımadığı o qadın Yetər xanımdan başqası deyildi...

Ardı