heysiyyətsiz, mənəviyyatsız biri deyilsən.
Əli:
- Əlbətdə.-desə də, səsi bu dəfə olduqca cılız çıxmışdı.
Jalə maşından düşüb xalasının qoluna girib, başını çiyninə söykərdi.(müəllif Cəmilə Məmmədli) Hələ də yuxulu idi deyəsən. Yetər xanım onu qucaqlayıb saçını sığalladı. Əliyə baxıb, yenə ağzını oynatdı. Bu daha tez anlaşılmışdı. "səni öldürəcəm”- deyib, Jalə ilə bərabər getmişdi Yetər xanım. Əli yolun ortasında tək qalıb, olanları anlamağa çalışırdı...
******
- Necə yəni işi əldən buraxdız?!
Rəşid bəyin gur səsi otaqdakı şüşələri belə cingildətdi. Jalə yanında olmasa çoxdan gizlənməəy deşik axtaracaq olan Əli, bu dəfə dik durmuşdu. Gözlərindən qəzəb saçılan Rəşid bəydən çəkinsə də, bir addım qabağa keçib dilləndi:
- Bu təkcə mə...
- Ikimizin də günahıdır. Müştərinin dilini tuta bilmədik.
Əli onun sözünü kəsən Jaləyə heyran-heyran baxdı. onu satacağına elə inandırmışdı ki özünü.
- Əminsən qızım? Bax, bunun Əlinin günahı olduğunu öyrənsəm sənin üçün pis olar haa.
- Əminəm. ikimizin də günahıdır.
Rəşid bəy köksünü ötürüb üzünü çevirdi. Ikinsin də ümidlərini doğrulda bilməməsi ona pis təsir etmişdi. Biraz yorğun səslə pıçıldadı:
- Çıxa bilərsiz.
Jalə gülümsəyib otaqdan çıxdı. Əli də arxasıyca getmək istəyirdi ki...
- Sən qal.
- Yox, mən də gedim da?.
- Qal sən, qal.
- Qalmasam yaxşıdır.
Rəşid bəy qapıının aralı saxlayıb, hər an qaçmağa hazır dayanan Əlini şübhə ilə süzdü. Tək qaşını qaldırıb, dəlici baxışlarını Əliyə dikib dedi:
- Yoxsa... bu işdə təkcə sənin günahın var? Helədi hə eşşəkoğlu!
Əli var gücü ilə başını yelləyib:
- Yox, qətiyyən. Jalə də dedi axı, ikimizin günahı. Nəysə, mənim çox işim var. Işləmək lazımdır, tənbəllik bizə yaraşmaz. Sağ ol əmican.- deyib, qapıdan sıvışdı.
Rəşid bayaqdan güclə yaratdığı qəzəbli ifadədən qurtulub, gülümsədi. " elə bilir mən bilmirəm dəə. Yaxşıdı, artıq bir-birini qorumağa başlayıblar. Bu gedişlə...”- deyə pıçıldayıb, sevindi.
Əli otağa girdikdə Jaləni masının başında olduğunu görüb əvvəl