l hirsləndi. Amma az öncə etdiklərini yadına salıb, tək kəlimə də etmədi. Masanın ayaq tərəfində oturub özünü bir şeylərlə məşğulmuş kimi göstərməyə çalışdı. Əslində isə ona təşəkkür edə bilmək üçün cəsarətini toplayırdı. Bu isə çox vaxt aldı. Beləki yalnızca Jalə əlində kağızlarla ayağa qalxıb qapıya tərəf getdikdə tələsik dillənə bildi:
- Çox sağ ol. Yəni mənə ələ vermədiyin üçün.
Jalə ayaq saxlayıb, Əliyə tərəf çevrildi. Onun təşəkkür edərkən necə qızarıb-bozardığını görüb gülümsədi.
- Biz partnoyuruq, problem deyil. Həm sən üzr istəmişdin buna görə.
- Ha? Nə vaxt?
- "üzr istəyirəm. Tək bu günə görə yox, ilk gün belə sənin işləmək istəmənə lağ etdiyim üçün bağışla”.- deyib, heç nə olmamış kimi otaqdan çıxdı Jalə.
Əli isə hələ dönub qalmışdı. Deyəsən Jalənin nə dediyini təzə-təzə anlayırdı.
- Bunları mən o yatanda demişdim axı...- deyib, cəld əli ilə ağzını örtdü.
Gözləri qorxu qarışıq təəccübdən sonuna kimi açılmışdı. Əslidə Jalə sadəcə Yetər xanımın gəldiini uzaqdan görüb özünü yatmışlığa vurmuşdu ki, bibisi onların maşında nə etdiyi barəsində sorğu-sual etməsin. Əlinin elə edəcəyini heç ağlının ucundan da keçməzdi. Bir dəqiqə, Əlinin etdikləri?... Jalə hamsını görmüşdü?....
Ardı