nə demək istədiyini anlayıb, başını aşağı saldı. Əli təhlükənin sovuşduğunu zənn edib, rahatlıqla nəfəs alırdı ki:
- Mən səni apararam.
- Lazım deyil. Ondansa heç getmərəm.
Zeeynəb yenə çöldən gəlib, söhbətin nədən getdiyini anlamadan müdxilə edən Elcanı rədd etmişdi. Elcan dodaqlarını uşaq kimi sallayıb, incik-incik dilləndi:
- Amma sən getmək istəyirdin axı. Mən də getmək istəyirəm. İkimiz də gedək da?
- Əsla olmaz! Səninlə getmək istəmirəm!
- Hamımız bir yerdə gedək?.
Bütün gözlər eyni anda Jaləyə zilləndi. Əslində hər kəsi eyni anda məmnun edəcək bir təklif etmişdi və bunun yerində olduğunu anlayıb, gülümsəyərək davam etdi:
- Yəni keçən dəfəki kimi. 4-ümüz də bir yerdə. Maraqlı olar hə?
- Jalə süpersən! Düzü 3-ümüz getsəydik lap əla olardı, amma indi sizin xətrinizə buna da dözərik...
Elcan bu deyilənlər ona aid deyilmiş kimi çiynini çəkib, gelə-gelə Əliyə yaxınlaşdı. Kürəyinə dostcasına vurub, dedi:
- Əla fikirdi hə Əli? Yəqin sənin də fikri bu idi, keçən dəfəki kimi.
Bayaqdan tək kəlimə etmədən, yerində çökən Əli üzünü yana çevirdi. Elcanın 32 diş təbəssümü onsuzda gərgin olan əsəblərinə toxunurdu. Qolunu Elcanın boynuna atıb, özünə sıxdı. Normalda dost zarafatı olan bu hərəkət Elcanı həqiqətən boğurdu. Üzünə əsəbi bir gülümsəmə ilə baxıb, xırıltı səslə pıçıldadı:
- Hə, əla olar..dı. Bəlkə siz ikiniz getməyəsiz, çox işiniz var yəqin...?
- Hə-hə... çox işimiz var...- deyə cılız səslə pıçıldadı Elcan.
Etiraz etməsi sağlamlığı üçün təhlükəli idi axı.
- Hmm, bəs gec çıxsaq evə necə gedəcəyik?
- Mən! Yəni səni mən ötürərəm!- deyə bağıran Elcan, Əlinin qolundan qurtulub Zeynəbə tərəf qaçdı.
Artıq Əlini vecinə alan yox idi. Zeynəb ona yapışan Elcanı qopartmaqla məşğul idi. Jalə isə bilmirdi o məşhur feminist nitqlərindən birini etsin, yoxsa onların bu halına gülsün. Eyni hal yemək boyunca da oldu. Əli səssiz-sedasız yeməyini yeyirdi. Işlərin istədiyi kimi getmədiyi üzündən oxunurdu. Elcanla Zeynəbin səs-küyündən onun bu səssizliyi elə də gözə