biri mütləq yaralanacaqdı...
Axşam işdn çıxış vaxtı yenə Zeynəbi dilə tutmağa çalışan Elcan çiynində bir əl his etdi. Başını qaldırıb, Əlinin bozarmış üzünü görüb bir anlıq özünü itirdi:
- Yo-yox, yenə ona ilişmirdim ki. Özü mənə ilişirdi.
- Nə?! Mən?!- deyə qışqırdı Zeynəb.
Qaşlarını yuxarı qaldırıb, öldürəcəkmiş kmi Elcana baxdı. Əli tək kəlimə etmədən Elcanın qolundan tutub sürükləyərək bu vəziyyətdən xilas etdi. Maşına mindiklərində Elcan mızıldanmağa başladı:
- Allah bəlanı versin. Gücnən razı salmağa yaxınlaşmışdım, indi tam əlimdən çıxdı. Nomuşdu e?
- Heç. Gedib yeyib-içirik.
Elcan Əliyə mənalı-mənalı baxıb:
- Jaləyə görə?
- Ha? Bu hardan çıxdı?
- Siz ikiniz o otağa girəndə özünü kimsəsiz adada-filan zənn eliyirsiz? Heç olmasa qışqırmayın.
Əli tək kəlimə etmədən açarı burub, mühərriki işə saldı. Maşını sürməyə tələsməyib, boğuq uğultunu dinlədi. az sonra...
- Haqlıdır hə? Mümkün deyil.
Elcan başını yellədi. Əlinin ümidsizlik oxunan üzünə baxıb, kürəyinə vurdu:
- Bəsdi görəkdə. Güya dünyada başqa qız yoxdu! İndi gedərik barların birinə, gəşəngcə viski içərik, hərəmizə bir qız tutarıq. Amma ehtiyatlı ol ha, sonra qız üstünə gəlməsin ki "hamiləyəm”. valla axırda ya hamilə olmurlar, ya da uşaq başqasından olur.
Istər-istəməz Əlinin dodağı qaçdı. Elcana dönüb, istehza ilə dedi:
- Nə sərəkləyirsən? Nə bar? Nə viski? Başına hava gəlib?! Amarikadı bura sənin üçün? Adam balası kimi gedib bir restoranda araq ilə qabırğa kababı yeyəcəyik.
- Həqiqətən sən geridə qalmısan. Elə yaxşı ki, o qız sənlə olmayıb. Qabırğa kababı nədi ee. Mən ciyər...
Maşın sürətlə irəli şığıdığından Elcanın mızıldanmaları eşidilmədi... Əlinin düşündüyü kimi, əmisioğlu onu axmaq fikirlərindən qurtara biləcək tək insan idi. Bəs Jalə? Onu kim ovudacaqdı? Bəlkə də heç kim...
Ardi