-Bəlkə məndən xoşun gəlir?
- Ha?! Nə?! Yox, ola bilməz! Yəni... ola bilər ki? Bəlkə də... deyəsən səndən xoşum gəlir.- deyən Əli təəccübdən geniş açılmış gözlərini Jaləyə dikdi.
- Bu ola bilməz...-deyə pıçıldadı Jalə.
Bir-iki addım geri çəkildi. Özünü cilovlamağa çalışdı. Uzaqdan gələn avtobusu rahatlamış kimi dərindən nəfəs verdi. Yola baxıb avtobusun yaxınlaşmasını gözlədi. Arada ətrafı süzən gözləri hələ də ona baxan Əliyə ilişirdi, amma cəld baxışlarını qaçırırdı. Avtobus ağır-ağır yaxınlaşıb dayandı. Qapılar fısıltı ilə açıldıqda Jalə cəsarətini toplayıb:
- Səndən xoşum gəlir. Lakin özümü daha çox sevirəm bağışla.- deyib, cəld avtobusa qalxdı.
Əli olanları anlaya bilmirdi. Belə olmalı idi? Axı o Əlini sevirdi, bu cavab nə idi? arxaa dönüb ağır addımlarla yeriməyə başladı. Beynindəki suallar atdığı hər addımda daha da artırdı, lakin o suallara cavab verə biləcək tək insan onu tək qoyub getmişdi...
Jalə qapını açan bibisini gördükdə özünü gülümsəməyə məcbur etdi. Zəif halda görünmək istəyəcəyi ən son insan idi qarşısındakı.
- Gəldi? Bu qızı sən belə elədin Yetər! Kimin qızı bu vaxtı evə gəlir hə?! Adına söz çıxacaq indi...
Jalə atasının səsini eşidib, içəri keçdi. Stolun başında əyləşmiş atasını qucaqladı. Yanağından öpüb, şən səslə dedi:
- Yaxşı, bir də gec gəlməyəcəm atacan. Sakitləş, təyziqin qalxar.
Nadir kişi tək qızının nadirən etdiyi bu şıltağına sevinib, bütün əsəbini unutdu. Qızının saçlarını sığallayıb, ciddiliyini qorumağa çalışaraq dedi:
- Bir də olsa özündən küs da. Bu ifritə bibinə uyma sən. O Amerikada yaşayır, Azərbaycanda yox.
- Sən də Afrikada yaşayırsan. Yam-yamlar kimi ancaq başımızın ətini yeyiyrsən.- Yetər xanımın dodaqaltı dediyi bu sözə Sima xanımın dodağı qaçdı.
Lakin ana ürəyi qızının bir problemi olduğunu sezirdi. Elə bunu dilə gətirmək istəyirdi ki, Jalə hər kəsə "gcəniz xeyrə” deyib otağına keçdi...
******
Səhər Əli gözlərini güclü baş ağrısı ilə açdı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Ancaq səhərə yaxın yata bilmişdi. Işə