Eli üzüne düşen gün işıqlarından qorunmaq üçün yorğanı başına çekdi. Birden gündüzün olduğunu derk edib yerinde dikeldi. Azca qalxması ile, ağrıdan çartlayan başını iki elli tutması bir oldu. Başı mengene ile sıxılmış, ele bu saniye gözleri yuvasından çıxacaqmış kimi ağrıyırdı. Biraz eyni veziyyetde dayanıb, küt ağrıya azda olsa öyreşdikden sonragözlerini açdı. Paltarlı yatmışdı deyesen. Bir tek ayaqqabıları ayağında deyildi. Heç ne derk ede bilmeyib, döyükdü. Gücle yerinden qalxıb, süst şekilde qonaq otağına yeridi. Metbexden gelen takkıltıları eşidib, ora boylandı. Elya xanım yuduğu qabları yerleşdirirdi. Boşqablar ir-birine toxunub cingildedikde Elinin ağrısı güclenirdi.

- Ay ana. Sonra eliyersen. Çay ver nolar.- deye zarıyıb metbexdeki stula çökdü.
Elya xanım sevimli oğlunun halını bele soruşmadan qab-qaşığı cingildederek çay süzdü. Elinin qarşısına zerble qoyub, dönüb getmek isteyirdi ki Eli onu saxladı:
- Nolub ana? Kefin yoxdu ele bil?
- Niye kefim olmasın ki, bir dene oğlum evlenir. Menden xoşbexti yoxdu.
Bu an Eli Elya xanımın kinayesini sezecek halda deyildi. Evlilik mövzusunu anlamağa çalışırdı.
- Ne evlilik? Kim evlenir?
- Sen. Axşam direşmemişdin ki, o qızla evlenirem?
- Ha? Axşam?...

Elinin bulanıq zehninde dünene aid xatireler yavaş-yavaş aydınlaşırdı. Elcanın onu sürüyerek eve getirmesi, oğlunu ilk defe bu qeder serxoş gören Elya xanımın telaşını ve sonra... sonra? "Ayaq üste bele dura bilmeyen Eli sesinin gür yerine salıb bir şeyler demeye çalışırdı:
- Ana... demeli sabah durursan, ilk iş o qızı mene alırsan!.. bu boyda Azerbaycanda, mingeçevirde mee qız yoxdu?! Hıı, ne deyirdim? Seher durursan o ifriteni..çaşdım, o biri qızı... o sakit olanı deyirem aa, o birisi ifriteyle sef salma... hm.. ne deyirdim? He! o birisini mene alırsan. Seher duran kimi! Görer o...”
Bu kimi sözlerden çox dediyini xatırlaya bilirdi Eli. Alnına eli ile vurub, "ay!”-deye qışqırıb özü ağrısını güclendirdiyi başını iki elli tutdu. Gözlerini anasına dikib,

[1] 2 3 4 >>