Əli üzünə düşən gün işıqlarından qorunmaq üçün yorğanı başına çəkdi. Birdən gündüzün olduğunu dərk edib yerində dikəldi. Azca qalxması ilə, ağrıdan çartlayan başını iki əlli tutması bir oldu. Başı məngənə ilə sıxılmış, elə bu saniyə gözləri yuvasından çıxacaqmış kimi ağrıyırdı. Biraz eyni vəziyyətdə dayanıb, küt ağrıya azda olsa öyrəşdikdən sonragözlərini açdı. Paltarlı yatmışdı deyəsən. Bir tək ayaqqabıları ayağında deyildi. Heç nə dərk edə bilməyib, döyükdü. Güclə yerindən qalxıb, süst şəkildə qonaq otağına yeridi. Mətbəxdən gələn takkıltıları eşidib, ora boylandı. Elya xanım yuduğu qabları yerləşdirirdi. Boşqablar ir-birinə toxunub cingildədikdə Əlinin ağrısı güclənirdi.

- Ay ana. Sonra eliyərsən. Çay ver nolar.- deyə zarıyıb mətbəxdəki stula çökdü.
Elya xanım sevimli oğlunun halını belə soruşmadan qab-qaşığı cingildədərək çay süzdü. Əlinin qarşısına zərblə qoyub, dönüb getmək istəyirdi ki Əli onu saxladı:
- Nolub ana? Kefin yoxdu elə bil?
- Niyə kefim olmasın ki, bir dənə oğlum evlənir. Məndən xoşbəxti yoxdu.
Bu an Əli Elya xanımın kinayəsini sezəcək halda deyildi. Evlilik mövzusunu anlamağa çalışırdı.
- Nə evlilik? Kim evlənir?
- Sən. Axşam dirəşməmişdin ki, o qızla evlənirəm?
- Ha? Axşam?...

Əlinin bulanıq zehnində dünənə aid xatirələr yavaş-yavaş aydınlaşırdı. Elcanın onu sürüyərək evə gətirməsi, oğlunu ilk dəfə bu qədər sərxoş görən Elya xanımın təlaşını və sonra... sonra? "Ayaq üstə belə dura bilməyən Əli səsinin gür yerinə salıb bir şeylər deməyə çalışırdı:
- Ana... deməli sabah durursan, ilk iş o qızı mənə alırsan!.. bu boyda Azərbaycanda, mingəçevirdə məə qız yoxdu?! Hıı, nə deyirdim? Səhər durursan o ifritəni..çaşdım, o biri qızı... o sakit olanı deyirəm aa, o birisi ifritəylə səf salma... hm.. nə deyirdim? Hə! o birisini mənə alırsan. Səhər duran kimi! Görər o...”
Bu kimi sözlərdən çox dediyini xatırlaya bilirdi Əli. Alnına əli ilə vurub, "ay!”-deyə qışqırıb özü ağrısını gücləndirdiyi başını iki əlli tutdu. Gözlərini anasına dikib,