ı qaldırmadı. Sadəcə əlindəki qələmi masaya vururdu. Hər qələm zərbəsi isə çəkic kimi Əlinin başına enirdi. Jalə sürətlənib, qələmi daha tez, daha sərt vurmağa başlayanda isə dözə bilmədi:
- Eləmə. Başım ağrıyır...

Jalə qələmi vurmağı kəsmədən başını qaldırıb, qəzəbli gözlərini Əliyə dikdi. Sorğulayıcı tonda:
- Hm... Dünən gecə mənə niyə zəng etmişdin? Səhər duranda gördüm.
Əli acı ilə gözlərini yumdu. Demək ki, mobil teelfonu əlinə alması yuxu deyildi. Amma Jalənin zəngə cavab verməyib, ancaq səhər duranda görməsi onu biraz rahatlatdı. Özünə toxdaqlıq verib, ağlına gələn ilk bəhanəni dedi:
- Gecə telefon yerimin içinə düşüb. Yəqin tərpənəndə düymələrə basmışam.
- Hmm... Ama bir neçə dəfə zəng gəlib axı?
- Yuxuda təpədən yumalandığımı görürdüm...

Jalə başını anlayırmış kimi yelləyib, birdən ağlına bir şey gəlmil kimi qaşlarını çatdı. Isehzalı bir təbəssümlə:
- Amma 28 zəng gəlib axı? Təpə aşağı yumalanmaq bəs eləməyib, bir də təpə yuxarı yumalanmısan deyəsən. Nə əcəb çarpayıdan yıxılmamısan?
Qulaqlarına kimi qızarmış Əli bir müddət nə cavab verəcəyini bilməyib, duruxdu. Jalənin gülməyini güclə saxlayaraq ona baxdığını görüb əsəbi şəkildə ayağa qalxdı. Tez-teləsik bir şeylər gəvələdi:
- Sənə nə? Bəlkə mən kravatımda dairəvi yumalanırdım? Ola bilməz?
Otaqdan çıxmaq istəyirdi ki:
- Təbrik edirəm, evlənirsənmiş...

Əli cəld arxaya dönüb Jaləyə dəhşətə düşmüş kimi baxdı. O bunu necə bilə bilrədi ki? Əli belə bugün öyrənmişdi. Jalə onun sual dolu baxışlarınıg görüb, başını aşağı salıb dedi:
- Yazdığın 14 mesajdan birində evləndiyini yazmısan. Bu arada təbrik edirəm, yumalana-yumalana "sənə bu şeiri yazmışam” deyə ala-bula boz keçi şeirini yazıb-göndərmək böyük bacarıqdı.

Əli digər mesajlarda nə yazdığını öyrənməyə can atsa da, bunu sonra öz telefonuna baxaraq da edə bilərdi. Bu an ən vacibi olanları açıqlamaq idi.
- Əslində evlənib-eləmi...
- Mənə dəxli yoxdur. Xoşbəx ol.

Jalə sözünü deyib, arxasını çevirib öz işinə davam etdi. Əli yenə