böyütməmişəm ki, kafelərdə oğlanlarla görüşsün. Da bu qədər bir-birinizi gördüz bəsdi. Di telefonu verin, orda danışsınlar. Bu görüş-mörüş söhbəti bizlik deyil.
- Ha? Nə telefonu?
- Necə yəni nə telefon? Elə bilirsiz mənim qızımın telefonu var?! Yox, mənim qızım əlində telefon bütün gün çıqqıldadanlardan deyil. Elə-belə "yes”lə "no”su olan bir telefon verin, danışsınlar.

Sevinc xanımın qəzəbindən çəkinib, susan Əli anasına baxdı. Elya xanım oğluna əsəbi-əsəbi baxıb, çantasından telefonunu çıxarıb, nömrəsini götürüb Sevinc xanıma uzatdı. Sevinc xanım biraz köhnə model olan telefona narazı-narazı baxıb, mızıldandı:
- Hmm... O boyda şirkət sahibinin arvadının telefonu bu olanda, da biz kasıb-kusubun telefonu necə olsun ee...

Yol boyunca Əli anasının könlünü almağa çalışırdı. Amma boşuna idi. Elya xanım oğluna küsüb, tək kəlimə belə etmirdi. Əslində Əlidə çoxdan peşman idi, amma indi sözündən dönməyi mənliyinə sığışdırmırdı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Nə də olsa bu qədər saf bir qızın adını tutmuşdu. Onun düşüncəsinə görə bu böyük bir şey idi. Axşam evə gəldiyində bu səhərki görüş təyin edilmişdi belə, etiraz etmək üçün gec idi. Bu fikirlərlə anasını evə ötürüb, ofisə gəldi. Elə içəri girər-girməz yenə Zeynəbin dibində bitən Elcanı görüb, dişlərini bir-birinə sıxdı. Ona tərəf yeriyib, tək kəlimə etmədən qolundan sürüyüb çölə çıxardı. Divara dirəyib, əsəbi şəkildə dedi:
- Sən! Sən o gün məni niyə o qədər içizdirdin hə?
- Mən? Aa, özün içdin axı.
- Paa! "bunu iç əmimin sağlığına, bunu iç Elya xalanın sağlığına” deyən mən idim?

Elcan təəccüblə Əliyə baxıb, qorxu qarışıq maraqla soruşdu:
- Sən bunları xatırlayırsan?
- əlbətdə. Hələ qohum-əqrabada sağlığına içmədiyim adam qalmadığını da xatırlayıram. Hər şey cəhənnəm, "bunu da iç 3-cü blokun qabağını süpürən xalanın sağlığına!” nə idi əclaf?! Heç insaf yoxdu səndə?! Neyləmək fikrin vardı?
- Əslində səni içirib, sonra qızla tanış eləmək fikrim var idi. hələ sənə də, dedim. Sən də "hə, o qıız alacam”