saxlayırdı. Yenə də azacıq istehza ilə soruşdu:
- Elə bu?
- Daha nə olsun ki?- Əlinin bu soyuqqanlığı Jaləni təəcccübləndirirdi.
- Bax, hər tikintidə mütləq yeyinti olur və şirkət sifarişçilərə bunu bəzi bahənələrlə açıqlayır, ya da ört-bas edir. Iş oxumaqla bitmir. Bu işin içində olsaydız, kişi olsaydız indi belə əl-ayağa düşməzdiz Jalə xanım.- deyən Əli bu dəfə gülməyini gizlətmədi.

Jalə nə deyəcəyini bilməyib duruxub qaldı. Əli olduqca rahat görünürdü və bu onu dəli edirdi. Etiraf etməli idi, bu vəziyyətdə nə edəcəyini bilmirdi. Ən pisi isə Əli nə ediləcəyini yaxşı bilənə oxşayırdı. Jalə özünü sındırmayıb, dilləndi:
- Indi biz nə edəcəyik?
- Biz? Yox, sən nə edəcəksən? Madam ki, gələcəkdə öz şirkətini qurmaq istəyirsən, onda özün də həll et. Yox, əgər bacarmasan, gəlib "Əli mən sənsiz heç nəyəm. bütün dediklərimi geri alıram. O nə endertaldı-nədi o daxil. Nolar mənə kömək et.” desən, onda edərəm.
- Pa! Ondansa gedib özümü Kürə ataram.
Əli bic-bic gülümsəyib, Jalənin çiyninə toxundu. Süni qayğıyla:
- Aa, elə demə. İndi Kürün suyu soyuq olar, xəstələnərsən. Görürsəndə ürəyimin yumşaqlığını?.
Jalə əlini havaya qaldırıbı, işarət barmağını Əlinin üzünə qarşı salladı:
- Sən...Səni...of!- nə deyəcəyini bilməyib, gözlərini süzdürdü.

Əli isə bundan zövq alana oxşayırdı. Jaləyə daha da yaxınlaşıb, üzünə qarşı gülürdü. Kənardan bu mənzərə olduqca sevimli görünə bilərdi. Lakin bu anı pozan bir şey oldu. Əli mesaj səsindən diksinib, heç istəməsə də cibindəki telefonu çıxardı. "Salam. Mənəm, Aytaç”. Əli Aytaçın kim olduğunu xatırlamağa çalışsa da, ağlına bir şey gəlmirdi. Yaddaşını dərinliklərini qurcaladıqda, üzü bozardı. Aytaç-gələcək nişanlısı...

Ardı