saxlayırdı. Yene de azacıq istehza ile soruşdu:
- Ele bu?
- Daha ne olsun ki?- Elinin bu soyuqqanlığı Jaleni teecccüblendirirdi.
- Bax, her tikintide mütleq yeyinti olur ve şirket sifarişçilere bunu bezi bahenelerle açıqlayır, ya da ört-bas edir. Iş oxumaqla bitmir. Bu işin içinde olsaydız, kişi olsaydız indi bele el-ayağa düşmezdiz Jale xanım.- deyen Eli bu defe gülmeyini gizletmedi.

Jale ne deyeceyini bilmeyib duruxub qaldı. Eli olduqca rahat görünürdü ve bu onu deli edirdi. Etiraf etmeli idi, bu veziyyetde ne edeceyini bilmirdi. En pisi ise Eli ne edileceyini yaxşı bilene oxşayırdı. Jale özünü sındırmayıb, dillendi:
- Indi biz ne edeceyik?
- Biz? Yox, sen ne edeceksen? Madam ki, gelecekde öz şirketini qurmaq isteyirsen, onda özün de hell et. Yox, eger bacarmasan, gelib "Eli men sensiz heç neyem. bütün dediklerimi geri alıram. O ne endertaldı-nedi o daxil. Nolar mene kömek et.” desen, onda ederem.
- Pa! Ondansa gedib özümü Küre ataram.
Eli bic-bic gülümseyib, Jalenin çiynine toxundu. Süni qayğıyla:
- Aa, ele deme. İndi Kürün suyu soyuq olar, xestelenersen. Görürsende üreyimin yumşaqlığını?.
Jale elini havaya qaldırıbı, işaret barmağını Elinin üzüne qarşı salladı:
- Sen...Seni...of!- ne deyeceyini bilmeyib, gözlerini süzdürdü.

Eli ise bundan zövq alana oxşayırdı. Jaleye daha da yaxınlaşıb, üzüne qarşı gülürdü. Kenardan bu menzere olduqca sevimli görüne bilerdi. Lakin bu anı pozan bir şey oldu. Eli mesaj sesinden diksinib, heç istemese de cibindeki telefonu çıxardı. "Salam. Menem, Aytaç”. Eli Aytaçın kim olduğunu xatırlamağa çalışsa da, ağlına bir şey gelmirdi. Yaddaşını derinliklerini qurcaladıqda, üzü bozardı. Aytaç-gelecek nişanlısı...

Ardı var...

<< 1 2 3 [4]