Mümkün deyil, hələ də sevir məni. Qısqanclıqdan çartlayır yəqin. Bir dəqiqə, indi bu da durub məni qısqandırmaq üçün oğlanla sevgili olsa?! Nə deyirəm a mən. Bununla sevgili olacaq canından bezmiş oğlan var Azərbaycanda? Öz aramızdı bu qız da bezdirdi ha...” Əlini düşüncələrindən yenə mesaj səsi ayırdı. Telefonu cibindən çıxarıb, səssiz rejimə qoymaq istəyirdi ki, Rəşid bəyin ötkəm səsi eşidildi:
- Nəysə. İclas qurtardı. Birdə Əli bəy, bura "iclas otağı” deyilməsinin səbəbi, yaxşı akustikası olmasıdır. Pıçhapıç salmayın. Çıxa bilərsiz.
Jalənin niyə elə cavab verdiyi indi Əliyə aydın oldu. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Qəzəblə Jaləyə baxdıqda, onun gülməyini güclə saxladığını gördü. Hətda Elcan gülməyini gizlətməyə ehtiyac görmürdü belə. Onun gözünün içinə baxa-baxa gülürdü. Hər kəs ayağa qalxıb otaqdan çıxdıqda, o da pərt halda ayağa qalxdı. Qapıya tərəf gedirdi ki:
- Sən qal.
Rəşid bəyin səsini eşidib, qayıdıb yerinə oturdu. Gözlərini ona dikib, deyəcəklərini gözlədi. Rəşid kişi ağzını açmaq istəyirdi ki, telefonu zəng çaldı. Əliyə "biraz gözlə” işarəsi verib, telefonu açdı.
- Alo. Yaxşıyam, sən necəsən? Hə, burdadı. Yox, öküzoğlu öküz dirəşib. Bir də gic kimi gedir qızla nişanlanır. əlbətdə, hardadı onda ağıl. Eşşəyoğlu eşşək nə qanır ki! Hələ bunun üzündəki idbarlığa bax. Adam döyül ha. Buna ba, buna ba nətər baxır ee.
Əli Rəşid bəyin düz gözlərinin içinə baxıb danışmasından duruxub, pıçıltıya bənzər səslə soruşdu:
- Əmi, məndən danışmırsan hə?
Rəşid bəy çiynini çəkib, ciddi səslə dedi:
- Yox. Səndən danışıram.
- Ha?...nə?...amma...
Əlinin nitqi tutulub, nə deyəcəyini bilmədən ona baxdı. Rəşid bəy isə heç nə olmamış kimi telefonun digər ucundakına Əlini "tərifləməyə” davam edirdi. Sonunda zəngi bitirib, zəhmli baxışlarını Əliyə dikdi. Deyəsən yenə onu danlayacaqdı. Amma birdən baxışları yumşalmağa başladı. Qayğı hiss olunan səslə:
- Bax, səni öz doğma oğlumdan ayırmıram, bilirsən?.
Əmisinin onu döydüyü zamanları xatırlayıb, başını yellədi:
- Hə,