gülümsəmə ilə Əliyə baxırdı. şən səslə dedi:
- Bə noldu? "Ölərəm o içiqurumuş ifritəni almaram!” deyirdin? Indi ölürəm dərdindən deyirsən? Gəldin əminin sözünə?
- Yox e..yəni... belə...-qulaqlarına kimi qızarmış Əli ağzında bir-iki şey gəvələsə də, Rəşid bəyin dediklərinə etiraz edə bilmirdi.
Hər şeyi özü etiraf etmişdi. Başını aşağı salıb, susdu. Rəşid bəy daha ciddi tonda:
- Bəs bu oyundan necə çıxasan? O qızın könlünün necə alasan?
- Bilmirəm. Hələ bir də o məsələ var...
Əli başını əlləri arasına alıb, ofuldadı. Neçə gündür qaçmağa çalışdığı fikirlər beyninə hücüm edirdi. Üzünü çevirib, kömək gözləyirmiş kimi əmisinə baxdı. Rəşid bəy çiynini çəkib, süni qəzəblə dedi:
- Mənə nə baxırsan eşşək oğlu eşşək? get öz zibilini özün təmizlə, uşaq deyilsən ki?.
Əli başını yelləyib, ayağa qalxdı. Qapıya tərəf gedib, ağlına bir şey gəlmiş kimi bir anda döndü:
- Bax əmi bibisi kimdi bilmirəm, amma o xalası ifritədi. ondan uzaq dur. O arvad səni də boğar, məni də.- deyib, dediklərini isbat etmək istəyirmiş kimi dəhşətdən böyümüş gözlərlə əmisinə baxdı.
Rəşid bəyin ona qəzəblə baxdığını görüb, cəld otaqdan çıxdı. Öz otağına irəlləyib, qapını açıb içəri keçdi. Jalə fürsətdən istifadə edib yenə başda oturmuşdu. Tək kəlimə etmədən, keçib yerinə oturdu. Əlini çənəsiin altına qoyub, gözlərini ona dikdi. Jalə üzündə gəzən baxışları hiss etsə də, tək kəlimə etmirdi. Amma vaxt keçsə də, Əlinin gözlərini ondan çəkmək niyyəti yox idi deyəsən. Artıq bu onu qıcıqlandırmağa başlayırdı. Başını qaldırıb, əsəbi şəkilə dedi:
- Nə var?! Nəyə baxırsan?!
Əli heç halını pozmadan, sakit səslə:
- Heç. Gözəl görünürsən...
Bir anda yanaqları allanan Jalə heç bir şey demədən başını aşağı saldı. Əli isə baxmağa davam edirdi...
Ardi